Verootmoediging (I)
1994-09-23
Ik ben lid van ...- Jaargang 38
- nummer 19
Verschillende jubilea vragen dit jaar onze aandacht. Allereerst was het een kwart eeuw geleden dat de Theologische Studie Begeleiding (van de Nederlands Gereformeerde Kerken) het licht zag. Ter informatie: de TSB organiseert jaarlijkse ongeveer acht studiedagen en een studieweekend, waarop de theologiestudenten van de NGK (die in Apeldoorn of ergens anders studeren) onder begeleiding van drie aangestelde studiebegeleiders bezig zijn met prediking en met theologische onderwerpen. Verder is er de herdenking van de Vrijmaking, vijftig jaar geleden. Afgelopen zaterdag werd dat herdacht.
Tenslotte noem ik de jubileumschooldag in Apeldoorn van 3 september: honderd jaar theologie in Apeldoorn.
Wat doe je daar nu mee? Hoe denkt iemand van de CGK over honderd jaar theologiebeoefening in Apeldoorn? En wat zegt hem het jubileum van de TSB? Wat gaat er door hem heen als hij denkt aan vijftig jaar Vrijmaking?
En vul datzelfde maar in voor iemand van de NGK en van de GKV. Bepaalde antwoorden liggen voor de hand: de een zal zeggen dat je oog moet hebben voor de 'doorgaande reformatie' en zal zich er aan stoten dat het woordje reformatie niet met een hoofdletter geschreven staat... Een volgende weet met zekerheid te vertellen dat het bij die ander wel in het hoofd zit, maar niet in het hart. En zo kun je nog wel even doorgaan: de een is kerkistisch en de ander denkt juist niet kerkelijk genoeg; de ene kerk wordt beschuldigd van independentisme en de andere kerk wordt geteisterd door de papieren paus. Je wordt er verdrietig van. Alhoewel, sommigen lijken helemaal niet verdrietig te zijn.O ja, het woord 'verootmoediging' klinkt heus wel op zulke jubileumdagen, maar gebeurt er wat mee?
Werd er maar eens een apart programmapunt van gemaakt op zo'n dag. Inkeren tot jezelf. Nu eens niet praten over fouten, dwalingen enz. bij anderen, maar je eigen falen in gebed voor God neerleggen. Laat de Looiaankerk in Apeldoorn maar eens voor een half uur gevuld zijn met groepjes mensen die samen bidden, die zich samen verootmoedigen en die samen om Gods leiding bidden. En als dat voor velen misschien teveel gevraagd is ("want dat is toch zeker een beetje pinksterachtig ..."), laat er dan een stil moment van een aantal minuten zijn waarop ieder voor zich tot God kan gaan. Liever je verootmoedigen dan alleen spréken over verootmoediging. Waar we dat leren (en dat moeten we allemaal). zal er veel zelfgenoegzaamheid van tafel gaan. En we gaan dan ook wat anders naar elkaar kijken en elkaar anders waarderen.
Drie jubilea dit jaar. En alle drie gaan ze terug op een kerkscheuring. Maken we het nog mee dat er één gereformeerde universiteit zal zijn die door ons sámen gedragen wordt? Wanneer vinden we elkaar (weer)? Moeten we wachten tot op de Wederkomst, of gaan we het nog eerder beleven? Een afsluitende vraaq; waar bent u lid van? Nee, ik bedoel niet een bepaalde kerk. Ik heb vraag en antwoord 32 van de Heidelbergse Catechismus in gedachten: "Maar waarom wordt u een christen genoemd? Omdat ik door het geloof een lid van Christus ben ..." (GKV versie). Als dát nu eens voorop stond: "door Gods genade ben ik lid van Christus", wie weet wat voor bijzondere jubilea we dan nog eens samen konden vieren!
Dit artikel werd geschreven door ds. P.J. den Hertog te Groningen in het 'Kerkblad voor het Noorden' - Orgaan voor de Christelijke Gereformeerde Kerkend.d. 2 september 1994. Ik vind het een ontdekkend artikel! In verband daarmee wil ik via een breed citaat de volgende keer D.V. dieper ingaan op het thema van de verootmoediging!