Gebed voor chronisch zieken
1994-11-18
Kent u het F.D. Roosevelthuis? Het ligt verscholen in de bossen van "Hydepark", tussen Driebergen en Doorn.- Jaargang 38
- nummer 23
Een prachtig vakantiecentrum voor mensen met een handicap of een - vaak chronische - ziekte.
Wanneer ze om medische of sociale redenen niet (meer) zelfstandig vakantie kunnen vieren, biedt het Roosevelthuis hun de mogelijkheid van een aangepaste vakantieweek.
Het centrum is ook geschikt voor (echt) paren waarvan een van beiden in een verzorgings- of verpleeghuis is opgenomen.
Veel van deze vakantie weken worden georganiseerd door lokale of regionale werkgroepen, die een nauwe band hebben met de diaconie van Hervormde en Gereformeerde kerken.
Zou het ook niet iets voor de diaconie van Nederlands Gereformeerde kerken zijn om in te participeren?
Onlangs was ik er om tijdens zo'n week pastorale begeleiding te bieden.
Deze week was niet door een diaconie georganiseerd, maar door de Werkgroep Lotgenotencontact van de Multiple Sclerose Vereniging Nederland. Er waren ongeveer 45 oudere en jongere mensen, die allen sinds langere of kortere tijd aan MS lijden. Sommigen nog mobiel, de meesten aan rolstoel gebonden. Er waren enkelen bij, die bijna alle dagelijks terugkerende handelingen nog zelfstandig konden verrichten.
Anderen konden nauwelijks nog bewegen en waren totaal afhankelijk van hulp.
Aangrijpend om mee te maken. Ook ontroerend om te zien, met hoeveel liefde en toewijding de vrijwilligers zorg verleenden. Wat ga je tijdens zo 'n week intensief met elkaar om! Op zondagmorgen was er een bezinningssamenkomst.
Aansluitend bij Richard Beeti's film over Jonathan Zeemeeuw, waarnaar we de avond daarvoor hadden gekeken, las ik een gedeelte voor uit Mozes' zwanenzang uit Deuteronomium 32.
Daarin wordt Gods zorg voor Zijn volk vergeleken met die van een andere vogel: een arend of adelaar, die zijn jongen uit de veilige beslotenheid van het nest jaagt om hen te leren hun vleugels uit te slaan.
De HERE God wil, dat we ons niet bij de bestaande situatie neerleggen, maar ons uitstrekken naar onze bestemming.
Groeien naar de innerlijke vrijheid van het "ik mag er - zeker in de visie van God-zijn!"
Maar lopen die jongen, wanneer ze het nest uitgewerkt worden, dan niet te grote risico's?
Als ze nu eens van vermoeidheid naar beneden tuimelen en te pletter vallen? Je moet het allemaal maar kunnen! Kunnen volhouden!
Maar gelukkig: de arend blijft klapwiekend boven zo'n jong vliegen en neemt hem als hij moe wordt op zijn vleugels en draagt hem verder. We hebben een God, Die het voor ons opneemt. Ons opneemt wanneer wij aan het eind van onze krachten zijn en niet meer vooruit kunnen. We behoeven het niet allemaal in ons eentje en op eigen kracht te klaren.
Meer dan wij vaak beseffen is die grote Ander ons nabij, ook in wat anderen voor ons doen.
Dat was juist iets, dat we tijdens die week konden ervaren. Tijdens de samenkomst las iemand, die zelf al jaren MS heeft, een gedicht voor. Met zijn toestemming geef ik het hier tenslotte weer.
Als je chronisch ziek bent
ga je leven intenser ervaren.
Onrust en ongenoegen moeten bedaren
om om te gaan met wat jou treft.
Sta toe dat je dat erkent,
kijk naar jezelf totdat je 't beseft.
Kijk om je heen en vind keer op keer
je zegeningen, tel ze, ja tel ze een voor een,
en tel ze telkens, telkens weer.
Als je chronisch ziek bent
kun je niet meer zoals gewend –
dat is al gauw gebleken
en word je soms heel anders toch bekeken.
Blijf dan van jouw veranderde leven
de enige en eigen dirigent,
dan zul je aanvaarding ook om je heen beleven
Kijk om je heen, zie er niet op neer,
maar tel je zegeningen, tel ze, ja tel ze een voor een
en tel ze telkens, telkens weer.
Als je chronisch ziek bent
waak dan voor een schuldgevoel
om alles wat nu niet meer gaat
en neem je leven zoals het nu eenmaal staat,
en met alles, daaraan onoverkomelijk gepaard.
Dat schuldgevoel is slechts inherent
aan jouw misplaatst idee
over hoe je je eigen leven ervaart.
Kijk om je heen, aarzel nu niet meer,
tel je zegeningen, tel ze, ja tel ze een voor een
en tel ze telkens, telkens weer.
Als je chronisch ziek bent
ga je liefde om je heen pas intensief beleven.
Dan eerst is het je vrijuit gegeven
met een heerlijke zekerheid te ervaren
dat niets belangrijker zaken kent dan de liefde,
ja, de liefde brengt je tot bedaren.
Kijk om je heen en vind ook onze lieve Heer.
Tel je zegeningen, tel ze, ja tel ze een voor een
en tel ze telkens, telkens weer.
(Martin Lieberwerth)