Boekbespreking
1994-06-17
Kerk en Zending in de twintigste eeuw- Jaargang 38
- nummer 12
Dr. P. van Gurp, Kerk en Zending in de twintigste eeuw, Van evangelieprediking tot revolutiedienst. (Woord en Wereld 21; Oosterbaan & Ie Cointre; f 13,95; 64 pp.)
In te kort bestek stelt Dr. Van Gurp, vrijgemaakt emeritus predikant, de ontwikkeling van de oecumenische zendingsbeweging aan de orde. Hij betoogt dat de humaniseringstendens in deze beweging zijn oorsprong vond in de theologische ontwikkelingsgang van de bekende
Prof. Dr. J.C. Hoekendijk.
Dit is het meest interessante onderdeel van dit geschriftje.
Van Gurp laat zien dat Hoekendijk nooit los gekomen is van zijn piëtistische achtergrond - inderdaad: hij behoorde tot de bekende Hoekendijkfamilie.
Het piëtisme met haar mensmiddelpuntige heilsleer vond bij hem vorm in een in toenemende mate geseculariseerde mens-centrale zendingsvisie.
Van Gurp meent dit menscentrale thema ook bij de evangelische beweging te kunnen aantonen.
Daaruit verklaart hij ook de groeiende aandacht voor de sociale dimensie in de zending bij radikale evangelischen.
Forse lijnen worden in te kort bestek uitgezet. Dat daarbij een genuanceerde en gebalanceerde oordeelsveiling in de slag moet blijven, is onvermijdelijk.
AI verwacht ik van een uitvoerige studie van Van Gurps hand over dit thema geen verbetering in dit opzicht. Hij staat in de traditie van C. van der Waal en M.K. Drost, die uiterst negatief hebben geschreven over de moderne oecumenische beweging, en bij wie ook voor orthodoxe of evangelische tegenstanders weinig waardering op te merken viel.
Van Gurp wil vooral jongeren bereiken.
Hoe overzichtelijk en duidelijk hij ook schrijft, ik denk niet dat hij daarin slagen zal. Er wordt te veel kennis verondersteld die niet aanwezig geacht kan worden. Het lezen van kerkelijke en theoloqische literatuur schijnt ook in Van Gurps kerken er niet op vooruit te gaan.
Wens ik dit boekje in veler handen?
Dat is beslist te veel van het goede.