Daar klap je niet voor
1993-07-02
Het gospelkoor waar een van onze zoons lid van is, voerde de Young Messiah uit. Hij zong niet alleen in het koor mee, maar moest ook nog enkele soli zingen. Dat was de reden dat zijn ouders er enigszins gespannen bij zaten.- Jaargang 37
- nummer 14
Maar dat was niet nodig geweest want het ging uitstekend. Voor de uitvoering begon keek ik eens om me heen en het viel me op hoe gewoon iedereen erbij zat - ikzelf incluis. Wat een verschil met vroeger als we naar de uitvoering van de Messiah of de Matteüs-Passion gingen. Je ging dan toch pontificaal gekleed: mijn schoonzus en ik hadden voor dergelijke gelegenheden een lange fluwelen rok met een mooie blouse. Maar tegenwoordig zie ik bij de uitvoering van de Matteüs niemand behalve de koorleden nog in het lang. Toch wel jammer, vind ik. 't Heeft wel iets. Een beetje stijl mis je tegenwoordig wel.
Maar terug naar het gospel koor. De dirigent vroeg dringend of we tussen de stukken door niet wilden klappen!
Nou moe, dacht ik, moet je dat vragen, dat spreekt toch vanzelf? Blijkbaar niet dus. Ik heb er trouwens toch wat moeite mee - klappen na een stuk geestelijke muziek. Want dat is deze muziek toch zeker, en gospelmuziek niet minder. Ja, ik snap het wel. Je klapt voor de prestaties van het koor, solisten, orkest en dirigent. Maar toch...
Misschien is het wel een beetje een jeugdtrauma van mij. Wij hadden namelijk op de lagere school een meester die ons stimuleerde om eigengemaakte toneelstukjes te spelen. Je had toen op zaterdagmorgen nog school en we mochten dat dan na de pauze doen. In de lijdenstijd kwam ik op 't idee om in een soort declamatorium de gevangenneming van de Here Jezus, het verhoor en het vonnis uit te beelden. Nu gebeurt dat in deze tijd vaak op de scholen, maar dat was toen nog niet zo gewoon. Ik voelde me dan ook diep verslagen toen de meester na afloop tegen de klas zei: Hier klappen we niet voor. Dagenlang heb ik lopen piekeren waarom hij dat zei. Was hij boos omdat we de bijbelwoorden zo gebruikt hadden? Mijn moeder stelde me toen een beetje gerust. Ze zei: Ik heb altijd geleerd dan je niet hoort te klappen voor geestelijke muziek of declamatie. Voor de 'luim' klap je wel, voor de 'ernst' niet, ouderwets gezegd. Ja, en toch kan het wel eens. Iemand vertelde op de vakantiebijbelschool een prachtig bijbels verhaal. De kinderen luisterden als vinken en de verteller zat er helemaal 'in'. Aan 't eind zei hij: Zullen we eens heel hard in onze handen klappen voor onze geweldige God? Het hoorde er helemaal bij. Eer aan de Heer.
Trouwens, na die uitvoering van de Young Messiah hebben we natuurlijk ook geklapt. Het was een applaus waard. Maar het was vooral een uiting van dankbaarheid dat zoveel jonge mensen met overtuiging die prachtige woorden van Jesaja zongen. Uiteindelijk dus toch ook: Eer aan de Heer.