Thuis mocht alles...
1993-07-16
We wisten thuis nooit waar we aan toe waren. Weet u, mij ouders waren allebei nogal streng opgevoed. En ik denk dat ze daar een beetje op zijn afgeknapt. Als reactie op hun opvoeding hebben ze ons als kinderen nooit leiding gegeven. Ze dachten dat dat autoritair was. Als je nu die televisieprogramma's ziet uit de jaren '60, dan snap je ook een beetje waar dat idee vandaan kwam. Daarom durfden ze ons natuurlijk ook nauwelijks te corrigeren. Alles kon en alles mocht, zeker toen we wat ouder werden. Alleen moesten we wel naar school, want zonder goede opleiding kwam je later niet aan de bak. Dat was kennelijk nog wel belangrijk voor ze.- Jaargang 37
- nummer 15
Ik kreeg wel eens het gevoel dat mijn moeder een hekel had aan alles wat in huis moest gebeuren. Zo snel als het kon had ze alweer een baan buitenshuis. Daar ben ik niet op tegen, ik wil zelf ook blijven werken. Alleen mag je dan nog wel proberen om er thuis iets van te maken, om een beetje sfeer te maken. Mijn vader probeerde dat wel, maar hij had het te druk met zijn werk.
Dus kwamen we uit school altijd in een leeg huis, maar ook in het weekend was het niet gezellig.
Het uit school in een leeg huis komen had wel één voordeel: je kon doen en laten wat je wilde. Ik hoefde met niemand rekening te houden. Muziek lekker hard aan, een hele fles fris leeg drinken, met natuurlijk chips of iets anders en TV kijken. Als mijn broer thuis kwam, hadden we nog wel eens ruzie, maar dat viel eigenlijk ook wel mee, want we hadden een groot huis.
Je kon elkaar dus ook ontlopen. Toen ik een jaar of 15 was, waren andere kinderen uit mijn klas best wel eens jaloers op me. Ik kon immers doen en laten wat ik wilde. Zelf voelde ik me er eigenlijk toch niet gelukkig bij. Er knaagde iets in me. Ik had het gevoel dat het mijn ouders niet eens interesseerde wat ik deed. Je kon midden in de nacht thuis komen: geen reactie. Ik ben toen ik een jaar of 15 was wel eens een hele nacht niet thuis geweest. Het viel me nog mee dat ze het gemerkt hebben...
Naar catechisatie? Dat moet je zelf weten, wij moesten vroeger, jou gaan we niet dwingen.
Op zaterdag pas om 2 uur uit je bed? Maakte niet uit.
Niet naar de kerk? Eerst nog wel wat gepruttel, maar mijn ouders vonden de kerkdiensten ook niet zoveel voorstellen, dus zelf gingen ze ook alleen als het hen uit kwam. Mijn moeder gaat al helemaal niet meer.
Als je zo het gevoel krijgt dat het allemaal toch niks uit maakt, dan verlang je op den duur naar duidelijke grenzen.
Precies zo als een klein kind dat net zo lang doorgaat tot het straf krijgt. Ik was van nature nogal meegaand en ik had al vroeg vaste verkering én een aardige baan. Dat gaf nog een stuk houvast. Ik denk dat mijn broer er meer onder te lijden heeft. Hij maakte zijn school niet af, heeft contact met allerlei mensen met vreemde ideeën, is in therapie geweest en probeert op te vallen door stunts uit te halen. Hij is al een eindje in de 20, dus je zou denken dat dat nu wel eens over zou moeten zijn. Ik maak me wel zorgen om hem, want je ziet dat hij aan het zoeken is naar houvast in zijn leven. Naar de kerk wil hij niet, maar hij weet ook niet waar hij het wél moet zoeken. Mijn ouders zeggen wel eens dat ze zelf in de problemen zijn geraakt doordat ze zulke strenge ouders hadden. Ze denken dat je door zo'n opvoeding passief wordt en geen keuzen meer kunt maken. Ik denk dat het voor ons niet minder moeilijk is. Als je altijd maar zelf mag kiezen is het ook niet leuk meer. Als puber voelde ik me heel eenzaam doordat ik het gevoel kreeg dat mijn ouders niet in mij geïnteresseerd waren. Dat is misschien wel het ergste wat je als kind kan overkomen...