Mission '93
1993-01-15
Na een zeer lange voorbereiding was het op 28 december '92 dan zo ver.- Jaargang 37
- nummer 2
MISSION '93 kon beginnen. Dit jaar kwamen er 7500 deelnemers uit meer dan 23 landen naar dit unieke zendingscongres, dat eens in de drie jaar wordt gehouden. De Jaarbeurs in Utrecht staat dan bol van de activiteiten rondom de Grote Opdracht van Jezus Christus in Matteus 28:19, het zendingsbevel. De opkomst viel dit jaar wel wat tegen vergeleken met drie jaar geleden toen er 12.000deelnemers waren, maar dat deed niets af aan de geweldig goede sfeer die er tijdens het gehele congres heerste.
Het thema voor dit jaar was genomen uit 2 Cor. 5:9-21,de liefde van Christus dringt ons. Tijdens de ochtenbijbelstudies werden steeds een aantal verzen uit deze tekst besproken door Ajith Fernando uit Sri Lanka. In dertien verschillende talen konden de congresgangers horen hoe belangrijk het is om in je eigen leefomgeving te evangeliseren. We hoeven niet allemaal verre reizen te maken om gehoor te geven aan Gods opdracht. Wel is er veel behoefte aan geestelijke leiders die in staat zijn voorgangers op te leiden.
Omdat ik het congres als steward heb bijgewoond heb ik weinig van de seminars mee kunnen maken. Wat me wel op viel bij de lezingen die ik gehoord heb was dat de meesten weinig diepgaand waren en weinig aandacht besteedden aan praktische toepassingen van hetgeen er gezegd werd. Dit werd ook door meerdere deelnemers bevestigd.
De 'ideeënfabriek' van Steve Chalke gaf wat dit betreft wat meer houvast. Hij behandelde de principes van discipelschap aan de hand van Lucas 9 en 10. Jezus gaf Zijn discipelen niet eerst een training van een aantal jaren, maar na drie maanden zond Hij hen al uit om het Koninkrijk Gods te verkondigen en genezingen te doen. En natuurlijk maakten ze daarbij heel veel fouten, maar daardoor leerden ze juist heel veel. Chalke pleit er daarom voor dat kerken jonge Christenen snel verantwoordelijkheden geven want anders is de kans groot dat ze 'inslapen'. Alle luisteraars werden dan ook opgeroepen om de brandende wolkenkrabber (een beeld dat hij gebruikte voor de brandende wereld) niet in je eentje te lijf te gaan met een emmer water, maar die emmer water over de slapende brandweerlieden (de leiders in de kerken) heen te gooien om zo samen de brand te blussen.
Tussen de vele seminars door was er gelegenheid de enorme zendingstentoonstelling te bezoeken, waar 156 organisaties, verdeeld in 13categorieën, te vinden waren. Gelukkig was er naast alle drukte'nog de 'stille' ruimte om tot rust te komen en Gods leiding te zoeken in deze bonte verzameling van scholen, stichtingen en zendingsorgan isaties.
Maar MISSION '93 is veel meer dan bijbelstudies en seminars. De vele gesprekken met'mensen van allerlei nationaliteiten, het maken van nieuwe vrienden en het ervaren van Gods vreugde en kracht in deze vermoeiende week waren voor mij soms van nog grotere~waarde dan alle lezingen bij elkaar. Vooral tijdens het geweldige feest op oudejaarsavond kon ik m'n ogen niet meer droog houden.
Aangespoord door Indiaanse volksmuziek van 'Kerygma Canta' uit Peru, ontstond een geweldige polonaise en een dansende massa. Dit voorproefje van de hemel, zoals ik het heb ervaren, waar Serviërs en Kroaten hand in hand dansen en God loven, waarin taal- en culturele barrières wegvallen, is voor mij de grootste aansporing om te evangeliseren. We kunnen in vrede samenleven, als we de liefde voor God delen. Zo'n feest gun je toch iedereen!
Met vele goede wensen en een gebedsconcert o.l.v. Anne van der Bijl gingen we het nieuwe jaar in. Mimespeler Geoffrey Stevenson zei het zo: "We moeten mensen van het Woord zijn, maar onze daden spreken luider dan onze woorden". SiIvano Perotti, president van TEMA (The European Missionary Association), de orqanisator van MISSION '93, en de spreker op oudejaarsavond zei: "Het is mijn hoop en gebed dat we wat we hebben ontvangen van God op dit congres waar kunnen maken in onze dagelijkse omgeving.
Iemand zei dat we goed voedsel hebben gehad op dit congres. Ik weet het niet. We hebben een goed menu gehad en in het komende jaar zal blijken of we ervan gegeten hebben."
Helaas viel er op het niet-geestelijke voedsel wel wat aan te merken. En dan niet zo zeer op het eten, als wel de verpakking. Iedere dag werden containers vol plastic en aluminiumfolie afgevoerd van de diepvriesmaaltijden.
Het moet toch mogelijk zijn om hier verandering in te brengen, bijvoorbeeld door het meenemen van eigen bestek en mok. Het rentmeesterschap zou wat serieuzer genomen kunnen worden tijdens MISSION.
Aan alle goede dingen komt een eind, dus ook aan dit congres. Op zaterdag 2 januari '93 werd soms zeer emotioneel afscheid genomen van nieuwe vrienden. Veel jOngeren moesten na deze vermoeiende week nog lang reizen om thuis te komen. Vooral voor de vele deelnemers uit de voormalige Oostbloklanden, die via operatie 'Woestijnbloem' konden komen. Door gebed gedragen zijn zij grenzen gepasseerd en in Utrecht gekomen. Een Russin belandde in de gevangenis toen ze overweldigd door de volle schoenenwinkels alle laarzen begon te passen. Ze werd voor gek aangezien omdat ze geen woord Engels sprak, en door de politie meegenomen. Hoe dit is afgelopen heb ik niet meer gehoord, maar het is duidelijk dat het voor hen niet zo vanzelfsprekend was om op het congres te zijn.
Afscheid nemen is nooit leuk, maar MISSION '93 was een trainingsplaats.
Opgebouwd en aangemoedigd staan we voor een grote opdracht als we de Jaarbeurs verlaten en de wereld weer instappen. Als ik op weg naar huis in de trein bij een gescheiden vrouw zit, die scheldt op haar kinderen en tegen de hele wereld kan trappen, sta ik weer met m'n beide benen op de grond. "Wilt U ons helpen onze beloften waar te maken, Heer?