St. Aldates Church
1993-11-05
Het afgelopen voorjaar waren mijn man en ik in de gelegenheid om een week naar Engeland te gaan. Het was een jarenlange wens van me om eens naar Oxford en Cambridge te gaan en dan zonder de kinderen.- Jaargang 37
- nummer 23
Nu was het eindelijk zover en kon onze rondreis beginnen. In het weekeinde aangekomen, viel ons oog op weg naar ons hotel op de aankondiging van een kerkdienst: 'Gods politics of heaven' en een oproep om de volgende dag een dienst in de Church of England te komen bezoeken.
We besloten dat te doen. Het werd een van de mooiste ervaringen van de hele week en dat is ook de reden waarom ik er hier over schrijf. In de krant las ik dat de secularisatie ook in Engeland meedogenloos toeneemt en dat m.n. de Anglicaanse kerk daar zwaar onder lijdt, niet in het minst vanwege de onderlinge verdeeldheid.
Daar was in deze dienst niets van te merken. We kwamen binnen in een volle kerk waar door een koor uit volle borst gezongen werd. Er was een stevige begeleidingsband met gitaren, piano, fluiten, viool, klarinet en een drumstel.
Links voorin de kerk zaten tientallen kleine kinderen op kleine stoeltjes, baby’s en peuters kropen vrolijk rond.
Hun ouders zaten er vlak achter om in te kunnen grijpen.
Iedereen zong mee en er heerste een vrolijke ontspannen sfeer. Toen de koster zag dat we een plaats zochten loodste hij ons meteen helemaal naar voren zodat we het op de eerste rij goed konden aanschouwen. In de bank lagen twee liedboeken en een Bijbel klaar. De dienst begon met veel zingen en de bekende dingen zoals de zegen en de groet. Verschil met ons was dat er steeds een samenzang of samenspraak was. Steeds opnieuw moest de gemeente gaan staan om aktief deel te nemen aan de liturgie.
Vervolgens kwamen de kinderen aan de beurt. Een echtpaar met een gitaar kwam naar voren. De vrouw vertelde in eenvoudige bewoordingen over een jongetje dat omkwam in zijn speelgoed maar het zonde vond om het te gebruiken. Ook vriendjes mochten er niet mee spelen. Het gevolg was dat hij geen vriendjes meer had en zijn speelgoed ongebruikt verging. Daarna ee'n verwijzing naar de talenten en het gebruiken ervan.
Toen werd er een lied gezongen over dit onderwerp op een Lennon en McCartney melodietje, de tekst uitvergroot op een scherm via een overheadprojector.
Vervolgens nog een lied en daarna gingen de kinderen naar crèche en zondagsschool.
Een gemeentelid las de tekst voor uit Mattheüs 22, de vraag van de Sadduceeërs over de vrouw met zeven mannen en zonder kind en van wie ze de vrouw zal zijn in de hemel. Er volgde een geweldige preek waarin eerst een heleboel informatie werd gegeven over het intellectuele leven van die tijd en m.n. het enorme verschil in opvattingen tussen de Farizeeërs en de Sadduceeërs, waarbij de laatsten niet in de opstanding uit de dood geloven en de eersten wel. De preek spitste zich toe op de vraag wie er belangrijker is, God.of de wet. We weten allemaal wat Jezus hierop antwoordt en dat werd door de dominee uitvoerig toegelicht. Hij gaf vervolgens een prachtig beeld van het leven in de hemel waar alle bekende verhoudingen niet meer zullen bestaan omdat ze geen zin meer hebben. Het thema van de hemelse politiek sloeg op het feit dat God ons zijn wet en geboden heeft gegeven opdat wij zo 'hemels' mogelijk zullen leven.
Na de preek en weer een aantal opwekkingsliederen waarin God geprezen werd, werd er voorbede gedaan door een tweede echtpaar. Zij dankten God o.a. voor het feit dat Hij ons op aarde wel die menselijke verhoudingen zoals het huwelijk en gezin geschonken heeft, omdat wij hieruit zoveel vreugde mogen ontvangen.
Tenslotte volgde. het Avondmaal. Ontroerd wees de dominee naar de tafel vol bekers en borden. Hij vertelde hoe dit het zichtbare teken van Gods verbondenheid en liefde voor ons was en dat Hij iedereen uitnodigde om van Zijn tafel te nemen. De 60minee riep alle mensen op die gedoopt waren en hartelijk meelevende leden van hun eigen kerk waren, om aan het Avondmaal deel te nemen. Wilde of durfde je niet dan kon je gewoon de schaal en beker doorgeven.
Rij voor rij stonden de mensen op als ze aan de beurt waren en een ouderling kwam de beker en schaal brengen.
Natuurlijk werd er weer gezongen en toen werden we opgeroepen om de mensen om ons heen te begroeten met de woorden "peace be with you". Alle mensen draaiden zich links en rechts en naar voren en achteren en kusten elkaar ook menigmaal. Dit was voor ons wel de vreemdste ervaririg, maar wel een hele mooie. Ook ons werd hartelijk de hand geschud.
Daarna de collecte en de zegen en weer zingen zingen zingen. Het laatste lied was zeer ritmisch en deed sterk aan popmuziek denken.
Daar stonden dan die 'stijve' Engelsen in hun regenjassen en tweed mantelpakjes te swingen en de Lord te prijzen.
Ik kreeg tranen in mijn ogen. Bij het naar buiten gaan schudde de dominee ons hartelijk de hand en vroeg waar we vandaan kwamen. Hij wenste ons het allerbeste "God bless you both". Buitengekomen keken we elkaar aan. De dienst had bijna twee uur geduurd.
De hele dag bleef deze sfeer ons bij. Wat een zegen om in een ander land te zijn en te ervaren dat daar ook christenen op hun eigen wijze God verheerlijken en wat waren er veel zaken waar wij een voorbeeld aan konden nemen. We vroegen ons oprecht af hoe een buitenlander het zou ervaren om in onze kerk te komen.
Zou hem ook zo de hand worden geschud en zelfs een kus op de wang gedrukt? Zouden ook wij overkomen als een levende kerk van Christus? Achteraf bleek ons dat we een evangelisch gerichte dienst hadden bijgewoond en dat je in diezelfde kerk ook heel andere (orthodoxe) diensten kunt meemaken. De tegenstellingen liggen er nog scherper dan in bv. de Ned.
Hervormde kerk hier. Toen ik later de artikelen reeks over Gereformeerd en Evangelisch las kon ik me er in elk geval heel veel bij voorstellen.