Kerkverlating, wat doe je ermee?
1993-11-19
Kerkverlating, een alomtegenwoordig probleem in vrijwel alle kerken. Er worden kranten, kerkbladen, brochures mee vol geschreven en soms zelfs wetenschappelijke onderzoeken en dikke boeken aan gewijd. Waarschijnlijk ken je het ook wel uit eigen ondervinding: een broer of zus, een vriend of vriendin, een klas- of studiegenoot, een collega, etc., die de kerk de rug toe heeft gekeerd.- Jaargang 37
- nummer 24
Vooral bij jongeren voltrekt zich dit 'probleem'. Kerk en geloof zijn lang niet meer zo vanzelfsprekend als vroeger en daarom maken jongeren van nu zich er veel makkelijker van los dan hun ouders. In de Gereformeerde en Hervormde kerken soms zelfs in zo'n mate en met zo'n snelheid dat het de kerkblijvers grote zorgen baart. Maar ook Nederlands Gereformeerde kerken kunnen er niet meer omheen. Oorzaken worden geanalyseerd en bediscussieerd. Maar als er dan een fraai overzicht van factoren is gemaakt, toch blijft de klemmende vraag: kerkverlating, wat doe je ermee?
Jongeren verlaten de kerk. Maar je kunt ook de blikrichting omkeren: heeft de kerk misschien de jongeren verlaten?
Was er in de kerk wel ruimte voor hun verhalen, hun vragen en twijfels?
Werd er naar hen geluisterd en werd er met hen meegeleefd? Ja, er zijn jongeren vervreemd van de kerk en van het Evangelie, maar misschien is de kerk ook wel vervreemd van de jongeren en zelfs - in bepaalde opzichten - van het Evangelie. Niet omdat dit Evangelie niet meer in de kerken wordt verkondigd, maar omdat het voor veel jongeren niet meer verstaanbaar is. Omdat het Evangelie daar niet op hun ervaringsniveau beleefd en gedeeld wordt. Of op een aantrekkelijke wijze hun wordt voorgeleefd.
Een prikkelende vraag is dan: durft de kerk door de knieën? Oftewel: durft ze weer klein te worden, op ooghoogte van (randkerkelijke) jongeren te komen om door hun ogen naar kerk, wereld en naar het Evangelie te kijken?
Een uitdaging voor hen die willen blijven.
Dit is het begin van een artikel van de hand van Gottfrid van Eek, medewerker van het Centrum voor Gemeenteopbouw te Leusden, afd. Missionair werk. Wij kwamen het tegen in het goed geredigeerde NG. Jeugdblad: 'VERKENNING '. Hoe beleven wij persoonlijk en gezamenlijk het kerk-zijn? Kerk en jongeren moeten elkaar niet overvragen.
Er zal wederzijds respect moeten groeien. Dan hoeft men niet voor elkaar te capituleren, maar laat men zich wèl door elkaar corrigeren. In dit opzicht is er een belangrijke functie weggelegd voor de kerkenraad. Knelt men nieuwe initiatieven af of geeft men er opening aan? Hoe speelt de prediking in op de problemen van de hedendaagse jeugd? Welke invalshoek kiest de catecheet? Wat stellen de ouderlingen op het huisbezoek aan de orde? Als jongeren alleen maar het verwijt te horen krijgen, dat ze de Jeugdvereniging niet bezoeken en verder niet meer in beeld komen, bevordert men zonder meer de gevreesde secularisatie!