Esther
1993-02-26
Nee, het gaat nu niet over die dame uit de Bijbel maar over een werkgroep die zo heet.- Jaargang 37
- nummer 5
Het is een christelijke werkgroep die door allerlei vrouwen uit verschillende kerken in de regio Twente is opgericht en die zich tot doel heeft gesteld vrouwen te ondersteunen in het geloof.
Ze organiseren daarvoor enkele keren per jaar een open ochtend waarvoor iemand wordt uitgenodigd die een lezing geeft. Het gaat daarbij om allerlei praktische geloofszaken, iedereen kan er zichzelf in herkennen. Uit die ochtenden ontstaan gespreksgroepen van vrouwen die zich verder in de Bijbel willen verdiepen.
Ook in mijn woonplaats is zo'n groep ontstaan en ik ben er lid van. Het bijzondere van deze groep is de verscheidenheid aan kerkelijke richtingen.
We zijn met z'n zevenen en komen uit vijf verschillende kerken. Dat geeft aan onze gesprekken iets heel boeiends en het maakt alles ook erg intensief.
Naast herkenning zijn er natuurlijk ook verschillen. Vooral het leven in de gemeente is voor elke vrouw heel anders. Bij de Bijbelstudie valt geregeld een iets andere benadering op.
Maar dat verhindert ons niet om als echte zusters in het geloof met elkaar om te gaan en elkaar ook te steunen.
Dat werkt zelfs in ons dagelijks leven door. Ik ervaar dit alles als een zegen.
Natuurlijk is het prima om in je eigen kerk in een gespreksgroep te zitten. Je kunt trouwens best naar twee groepen gaan. Maar ik zou dit niet willen missen.
Het is heel fijn om te ervaren dat kerkelijke muren kunnen wegvallen als je gewoon alleen maar met de Bijbel bezig bent. Elke christen lijdt onder het verscheurde van het christendom.
Als kind in Kampen stond ik wel eens op een punt in de stad van waaruit ik zeven verschillende kerken kon zien. En elke zondag wandelden we langs elkaar heen naar ons eigen godshuis. Ik weet dat het niet anders kan in dit leven en ik ben het ook van harte met ds. de Jong eens dat je niet als kerken min of meer geforceerd moet proberen samen te gaan.
Ik denk dat het inderdaad buiten de kerkmuren om heel goed mogelijk is om kontakten te onderhouden met medechristenen.
De afgelopen week werd er weer een open ochtend door 'Esther' georganiseerd en we gingen er met z'n allen heen.
De lezing werd verzorgd door Coby Stoorvogel die voor Agapè werkt in de evangelisatie.
Op heldere wijze zette ze uiteen waar het op aan komt als je eenmaal voor Christus hebt gekozen. Ze onderscheidde daarbij twee soorten christenen: diegenen die wel geloven maar niet toelaten dat God hun dagelijks leven bepaalt, ze blijven. a.h.w. op hun eigen troon zitten met God ervoor, en, een tweede groep die God toestaat op hun troon plaats te nemen en er zelf voor gaan zitten. Bij elke keuze in hun leven vragen ze aan God wat Hij van hen wil.
Dit klinkt allemaal veel eenvoudiger dan het is. Ze lichtte dat ook toe met allerlei voorbeelden uit haar dagelijkse levenspraktijk. Als voorbeeld uit de Bijbel nam ze Petrus. AI meteen zeer gelovig, hij ging voor Jezus door het vuur. Maar hij bleek tot het lijden een vleselijke christen. Hij zou zelf wel bepalen wat er met Jezus gebeurde en toen alles anders liep verloochende hij Hem zelfs. Pas daarna werd hij een geestelijke christen, Jezus kon in zijn leven het heft in handen nemen. Zo'n soort christen worden vergt misschien wel ons leven lang. Maar we hoeven daar niet moedeloos van te worden want God heeft ons allang aanvaard en heeft dan ook een leven lang geduid met ons.
Zo'n vijfhonderd vrouwen waren er. Uit de hele regio Twente.
Ik heb het meestal niet zo op dat massale maar in dit geval ervoer ik het anders. Ik kan het het best weergeven met de woorden van een wildvreemde vrouw die in de pauze naast me stond en tegen iemand anders zei: "Wat doet het me toch goed om hier te zijn. In het dagelijks leven voel je je soms zo alleen staan als gelovige. Je denkt, ben ik nou echt de enige. En nu ik hier ben zie ik dat dat dus niet waar is."