In dat huis daar woont een vrouw
1993-04-09
1. Telefoon - Jaargang 37
- nummer 8
"Mam, telefoon voor u", roept een van de kinderen.
Ik neem de hoorn op en zeg argeloos mijn naam. Een vrolijke stem zegt: "Met Gerda! Meid, dat ik je stem toch weer hoor. Ik had je jaren geleden al willen bellen, maar ik hoorde dat je dood was."
Nou, dat valt even rauw op m'n dak!
"Kind, ik run nog een hele huishouding", roep ik zo levendig mogelijk.
"Ja, dat heb ik pas dit weekend gehoord van oud-gemeenteleden van jullie. Hoe is het met jou en Koos en Gootje? En ik hoorde dat je nog meer kinderen hebt gekregen. Vertel me gauw eens..."
Na een dik half uur hebben we in grote lijnen ruim 25 jaar bijgepraat.
Gerda, mijn vriendin uit onze eerste gemeente. Ze was geen lid bij ons, ze hoorde bij de grote Gereformeerde Kerk.
Ik had goede contacten in de eigen gemeente, ook met leeftijdsgenoten.
Maar ik was en bleef de domineese. In die tijd viel daar niet aan te tornen. Je werd niet bij je voornaam genoemd. Ik heb dat wel eens geprobeerd. De jonge vrouw, die in onze vakantie veertien dagen op Gootje paste, vond het een hele eer om voor het domineesjongetje te mogen zorgen. Maar toen ik zei: "Zeg maar Ytje", antwoordde ze: "Nee, mevrouw, dat hoort niet zo."
Maar Gerda noemde ons onbekommerd Koos en Ytje. Voor haar waren wij doodgewone lui - wat wij natuurlijk ook zijn.
Van de problemen die wij in de gemeente hadden, wisten zij en haar man niets. Ze merkten wel dat het niet gemakkelijk was.
"We hebben zo'n enig spel gekocht", zei ze eens tegen me. "Moeten jullie ook kopen. Als Koos dan een moeilijke vergadering heeft gehad, zet jij dat spel vast klaar. En dan doe je dat een uurtje. Dat is ontspannend!"
Ik heb die raad opgevolgd en inderdaad: het werkte. Na huisbezoek of vergadering zaten wij bij de kachel het spannende detective-spel te spelen.
We kregen bijna gelijktijdig ons eerste kind. Gootje was 2,5 toen wij verhuisden.
Ook zij gingen uit het dorp weg.
We kregen nog een keer een geboortekaartje, maar daar is het toen bij gebleven.
Nu, na 25 jaar, roept de stem van Gerda zoveel herinneringen bij me op.
Ik denk aan alle andere contacten die we hadden buiten de gemeente. Toch wel uniek voor die tijd en in die kerk.
Maar ook heel belangrijk voor onszelf.
Al die mensen hebben ons op de been gehouden in moeilijke dagen. Net zoals veel van onze eigen gemeenteleden dit natuurlijk ook deden.
Gerda, het is alsof je me opbelde uit een ver verleden. Door jouw telefoontje ga ik in gedachten terug in de tijd...