Kerst 1993
1993-12-17
Steeds vaker besluipt me de laatste tijd het gevoel: gooi die krant maar vaker aan de kant en doe de tv uit, 't is toch niks dan ellende. Toch blijf je lezen en kijken, een deel van je wil het weten, wat er overal aan de hand is, de nieuwsgierigheid of de betrokkenheid krijgt de overhand.- Jaargang 37
- nummer 26
Maar een ander deel wil zich terugtrekken in het eigen vertrouwde wereldje, tegenwoordig is daar een term voor: cocooning, in je coconnetje gaan zitten en je van de boze buitenwereld niets meer aantrekken.
In de krant las ik dat er goed yerkocht wordt op het gebied van de sfeermakers in huis. Daar wordt steeds meer geld aan uitgegeven. Op zich niets op tegen natuurlijk maar als het betekent: ik trek me verder ook van geen mens meer wat aan, alleen ik en mijn kleine kringetje ben belangrijk, dan is er wat mis.
Thuis lezen we in de kinderbijbel momenteel het verhaal van Sodom en Gomorra. Voor de kinderen een vrij onbekend verhaal, voor ons, volwassenen, krijgt het opeens een heel andere dimensie. Ik herinner me nog heel goed hoe ver deze geschiedenis als kind van mij af stond, zoveel slechtheid kende ik helemaal niet, ik kon me er niets bij voorstellen.
Ik denk dat er voor mijn ouders een direct verband bestond met wat ze van de Tweede Wereldoorlog wisten en hadden meegemaakt. Nu grijpt het mij aan als ik naar het wereldgebeuren kijk en al die beschreven zonden herken.
Kort hiervoor lazen we het verhaal van de Zondvloed. Voor de kinderen toch reden om te vragen of God nog steeds op die manier mensen straft en of het ook mogelijk was dat zijzelf op die manier gestraft konden worden, 'want ik ben ook wel eens gemeen mama'.
Het leverde een heel gesprek op. Want dat God liefde is en een Vader naar wie je toe kunt gaan, dat vertellen we natuurlijk heel vaak. Maar dit is een andere kant van Hem, en ook een heel reële. Hoe leg je dat de kinderen uit zonder ze bang te maken.
We maakten duidelijk dat God heel boos wordt op alle slechte dingen die de mensen doen, dat Hij die mensen straft. Kinderen kunnen ook slechte dingen doen maar God heeft tegen alle vaders en moeders gezegd: jullie moeten de kinderen leren wat goed en verkeerd is en als de kinderen iets verkeerds doen moeten jullie ze ook bestraffen. En als vader en moeder dat doen komt God echt niet met een zondvloed om het nog eens over te doen, dat vindt Hij helemaal niet nodig.
Bovendien is God helemaal niet meer boos op je als je spijt hebt van wat je deed.
Ik denk dat het belangrijk is dat ook kinderen God serieus nemen, dat Hij niet een soort sinterklaas is die alleen maar cadeautjes in petto heeft. Maar angst aankweken moet je natuurlijk te allen tijde voorkomen. Het moeilijke is dat kinderen niet kunnen relativeren. Als zij denken dat ze slecht zijn, stellen ze zich misschien op één lijn met misdadigers die in de gevangenis komen. Daarom ben ik elk jaar weer blij met het Kerstfeest. Als er één feest is waarmee kinderen zich kunnen identificeren dan is het dit wel. Als ik soms denk: waarom vieren we dit nog, al die vrome praatjes, al die staakt-het-vurens voor twee dagen en daarna moorden we weer verder, dan kijk ik naar de kinderen en kom op andere gedachten. Ook zij worden aangetast door wat er in de wereld gebeurt, meer wellicht dan ikzelf destijds in mijn beschermde jeugd. Meer dan ooit hebben zij de hoop en het moedgevende nodig van kerst. Jezus is voor iedereen op aarde gekomen, ook voor ons die nu leven. Elk jaar opnieuw gedenken we zijn geboorte, sterven en opstanding. Het lijkt soms eentonig maar wat hebben we het nodig om de moed erin te kunnen houden. Als je kijkt naar het tegenwoordige Kerstmis vieren, met z'n overdadige sinterklaas-achtige pakjes onder de boom, ben ik blij dat we de kinderen iets anders kunnen bieden. Ik hoop dan ook van harte dat de herinnering aan kerst die zij met zich mee zullen dragen bepaald zal worden door de bijbelse betekenis.