Eenzaamheid
1993-12-31
De pestilentie van onze tijd heet: geen tijd meer hebben voor elkaar. En wie lijden daar het meest onder? Juist!- Jaargang 37
- nummer 27
Mensen die er wel tijd voor hebben. De zieken, de ouderen onder ons. Tegenover mij de directeur van een modern en royaal uitgerust bejaardenhuis.
Ons thema: het gevolg van dit alles - eenzaamheid. En hij vertelt het verhaal van een mevrouw die daar laatst binnenkwam. Het was een zwijgzaam, rustig en beleefd mens. Zoon, schoondochter en kleinkinderen begeleidden haar op de middag van haar 'intocht' op het laatste station van haar leven. "Hier heeft u het niet slecht, moeder!"
"Een beetje klein is het hier wel. Maar u hoeft gelukkig nu geen trappen meer te lopen. En alles went." "En van de herrie van de kinderen bent u voortaan ook af. Nu kunt u tenminste eens rustig een boek lezen, zonder gestoord te worden. En kijk eens - een nieuwe teevee. Mooi uitzicht op het balkon, ziet u wel. Zullen we hier de grote stoel maar zetten?"
En zo babbelden ze vrolijk door elkaar heen om de pijnlijke situatie nog een beetje te redden. Hier werd nog een schilderijtje opgehangen. Daar kwam een boeketje in een vaasje. Er werd snel een kopje thee gedronken. Toen gingen de jassen weer aan. Zo, en nu moeten we weer gaan. We krijgen vanavond nog bezoek, u weet wel. En Rudi heeft morgen een proefwerk.
Zo'n brugklas vraagt heel wat van een kind. Dat wordt dus weer een drukke dag. 0 ja, komend weekend zijn we er niet. We hebben een reünie met oude klasgenoten. En de volgende week gaan we d'r even tussen uit. En, en, en..." "Nou moe, het beste hoor. Zorg er maar voor dat u hier snel een paar mensen leert kennen. Ze lijken me allemaal heel erg aardig."
De dame had alles zwijgend aangehoord en alleen maar wat geknikt. Ze bleef rustig, beleefd en zwijgend. Ook de daaropvolgende dagen gebeurde er weinig bijzonders. "Alstublieft nee, dank u wei", meer kreeg men niet van haar te horen. Ze zocht met niemand contact. Of ze iets nodig had, vroeg de directeur haar op een dag.
"Nee, dank u wel." De arts had haar grondig onderzocht en vastgesteld dat haar niets scheelde. Of hij misschien iets voor haar kon doen? "Nee, dank u wel". Hoe kunnen een arts of een directeur nu weten wat een moeder en grootmoeder nodig heeft? En wat ze nodig heeft is niet te koop. En helemaal niet op rekening van het ziekenfonds.
Haar beleefde rust vond men op den duur toch wel een beetje vreemd. Er werd besloten haar wat in het oog te houden. Zo merkte men, dat de beleefde, zwijgzame dame 's avonds na het laatste journaal opstond, het beeldscherm kuste en' naar bed ging. "Moet u nagaan. Het beeldscherm", zegt de directeur. "Het was kennelijk haar welterustenkus. Ik wilde er het mijne van weten." Op zekere dag trok de directeur de stoute schoenen aan en vroeg de beleefde en zwijgzame dame wat dat toch te betekenen had. "Heel eenvoudig", antwoordde de dame "de omroeper is een van de weinige mensen op deze wereld die mij regelmatig bezoekt, mij vriendelijk toespreekt en mij ook nog 'goedenacht' wenst..."
"Zijt niemand iets schuldig dan elkaar lief te hebben, schreef de apostel Paulus. Zou dat misschien ook op onze tijdsbesteding slaan...?
Dit stuk schreef Drs. A.C. Bronswijk in zijn rubriek: ALFRED in het 'Centraal Weekblad'. Eenzaamheid is voor veel mensen een dagelijkse plaag. Vooral wanneer je als ouder door je eigen kinderen op bovengenoemde manier een bejaardencentrum wordt binnengebracht, ga je lijden aan het leven. Je moet het gevoel hebben, dat je ergens wordt afgeleverd. Als het hart niet meer waarachtig klopt voor de ander c.q. vader en/of moeder, kan men van alles verwachten. Dan kan alles keurig geregeld worden, maar men voelt zich intussen verlaten als een vergeten koffer ergens op een perron. En dat is nu juist in flagrante strijd met de teneur van het evangelie! In het leven van een christen nemen als het goed is ontferming en bewogenheid een beheersende plaats in. Daarin ging de Heiland Zèlf ons voor. Hij liet de mensen in de misère nimmer in de steek, Hij is in de wereld gekomen om het ganse leven te helen en de eenzaamheid op te heffen door de mensen in zijn gemeenschap te doen delen. Hij verloor Zich niet in het aaneenrijgen van ettelijke lieve woordjes, maar bracht in praktijk wat werkelijke liefde is al kostte het Hem zijn leven. Het moet ons een vreugde zijn Hem daarin na te volgen! En wie zijn bestaan steeds kon formeert aan het Woord van God zal daarmee steeds minder moeite hebben. Daarvoor staat de Heilige Geest garant. Zo is dat!