Johan (1)
1993-04-23
De grote gereformeerde kerk in ons dorp is enige tijd vacant geweest.- Jaargang 37
- nummer 9
Sinds een maand is er een nieuwe predikant. Op een dag staat hij voor onze deur. Ik doe open en zie een grote man met een prettig, open gezicht.
"Ik ben Johan, de nieuwe collega, en ik wil graag even kennis met jullie maken."
Gelukkig is Koos thuis, en zo zitten ze even later in onze voorkamer met elkaar te praten of ze elkaar al jaren kennen. Dit is voornamelijk aan Johan z'n openhartig optreden te danken. Wij drinken koffie en na een uurtje staat hij op.
"Francien, mijn vrouw, verwacht over enkele weken de baby. Als alles achter de rug is, moeten jullie gauw eens bij ons langs komen", zegt hij bij het weggaan.
"Hoeveel kinderen hebben jullie?", informeer ik.
"Dit is ons vijfde kind, maar we hebben er twee vlak voor de geboorte verloren. Francien moet binnenkort in het ziekenhuis opgenomen worden. De dokter wil geen enkel risico nemen."
Onervaren als wij zijn, kunnen wij niet bevatten hoeveel verdriet er achter deze woorden ligt. Wij lopen met hem mee naar de voordeur.
"Mag ik intussen nog eens langskomen?"
"Natuurlijk", zeggen wij, "je bent van harte welkom".
"Ja, zie je", zegt hij, "ik heb gewoon een wapenbroeder nodig".
Zo gaat Johan die eerste keer bij ons weg.
Zijn tweede bezoek is veertien dagen later. Nu om te vertellen dat Francien in het ziekenhuis ligt. De kinderen logeren bij familie.
Hij is alleen thuis en ik nodig hem uit om te blijven eten - wat hij spontaan doet. Die middag tafelen we lang, omdat Johan ons de wonderlijke geschiedenis van zijn roeping als evangeliedienaar vertelt.
In de oorlog zat hij in krijgsgevangenschap.
Hij was verhoord, gefolterd, gevlucht. Na een vreselijke tocht dwars door Duitsland was hij uiteindelijk ergens ondergedoken. En daar kwam de grote verandering in zijn leven. Hij maakte kennis met het evangelie en was daar diep van onder de indruk.
"Toen ben ik in gedachten de hele weg teruggegaan. De oorlog weer door. De gevangenschap, de mishandeling, de angst, de dingen onderweg.
Alles heb ik opnieuw meegemaakt. En ik heb de naam Jezus Christus over al mijn herinneringen heengelegd. Hij werd voor mij de Enige, die een weg wist met deze vreselijke puinhoop, deze hel waar ik door heengegaan ben. Ik studeerde rechten, maar dat werd nu theologie. Ik wilde de mensen leren zich te laten troosten door Jezus Christus. Alleen met Hem kunnen wij alles dragen."
De maaltijd is afgelopen. In het dankgebed vragen we of de Here voor Francien en de baby wil zorgen. Met de beloften ons op de hoogte te houden van haar toestand, neemt Johan afscheid van ons.