Dagboek New Wine 2007 (1)
2007-08-31
Van 21-27 juli werd op het Walibiterrein in Biddinghuizen de vierde Zomerconferentie van New Wine gehouden: de charismatische vernieuwingsbeweging in de protestantse kerken van onder meer Engeland en Nederland. Opbouwredacteur Ad de Boer was – voor het eerst - een van de deelnemers en hield acht dagen lang een dagboek bij.- Jaargang 51
- nummer 17
Vrijdag 20 juli
Morgen gaan we naar de New Wine Zomerconferentie in Biddinghuizen. Enthousiaste verhalen van gemeenteleden die er eerder zijn geweest, hebben Ineke en mij daartoe doen besluiten. Ik ben er erg aan toe om na alle jaren waarin ik als directeur of voorzitter op vergaderingen veel moest ‘geven’, nu vooral te ‘ontvangen’: niks hoeven en niks moeten, maar hart en handen opendoen om te ontvangen wat God geeft. En verder: ik verlang intens naar de vernieuwing van de gemeente van Christus en hoop dat New Wine daaraan kan bijdragen. Ineke’s motief om te gaan is vooral dat ze voor haar gevoel in een ‘woestijnperiode’ zit. Ze weet zich een kind van God, vertrouwt vast op de genade van Jezus en gelooft dat Gods Geest in haar woont, maar ‘ik voel er zo weinig van’ en ‘er moet toch meer zijn’. Het is een gevoel dat je bij doorvragen bij veel meer mensen aantreft (waar zijn bij mij die stromen van levend water, die uit mijn binnenste vloeien, denk ik zelf soms), maar Ineke, open en extravert als ze is, spreekt dat gevoel ook hardop uit.
We zien uit naar New Wine, maar we vinden het tegelijk ook spannend. Zullen we ons er thuis voelen? En zal het niet tegenvallen? Bang om teleurgesteld te worden, heb ik de neiging maar niet te veel van God te verwachten. En verder heb ik graag zelf de regie over de dingen in mijn leven: wat gebeurt er met me, als ik die op zo’n conferentie het stuur uit handen geef? Ik heb genoeg boeken gelezen over charismatische vernieuwing, maar dan kun je het nog aardig op afstand houden. Wat doet het met me, als het dichtbij komt en ik van toeschouwer deelnemer wordt?
Zaterdag 21 juli
We rijden vroeg in de middag met de caravan naar het evenemententerrein in Flevoland en krijgen een plaats toegewezen op een van grote kampeervelden. Mijn buurman (hij herkent mij eerder dan ik hem) blijkt Kees Zondag uit Houten: samen waren we meer dan dertig jaar geleden actief in het Nederlands Gereformeerde jeugdwerk en het jongerenblad Verkenning. In dat blad schreef ik mijn eerste artikelen over de charismatische beweging.
Ik neem me voor ze na de conferentie nog eens terug te lezen.
De koelkast moet van elektra op gas worden overgezet en dat heb ik nog niet eerder gedaan. Zoals het zo vaak in ons huwelijk gaat: terwijl ik blijf tobben en prutsen, gaat Ineke hulp vragen. Achterbuurman Wim van Veelen leert me de koelkast op gas te laten draaien en onder het motto ‘deel uit, wat je zelf hebt ontvangen’ kan ik in de uren daarna andere caravanbezitters met hetzelfde helpen.
Om 19 uur stroomt de grote samenkomsttent vol voor de openingsdienst. Voorganger Dick Westerkamp uit Houten begint met de mededeling dat die dag op 50-jarige leeftijd Henk Lenstra is overleden: gemeentelid in Houten en jarenlang een van de drijvende krachten daar. Er is veel gebeden om zijn genezing en er waren ook momenten dat God die leek te geven. Het feest in Biddinghuizen gaat door, zegt Westerkamp, maar hier op aarde is het altijd ‘feest onder-voorbehoud’. Dat zet voor mij de toon voor de conferentie. We mogen veel van God verwachten, meer dan ik vaak doe, maar het grote feest met volkomen verlossing, vernieuwing en genezing is er pas, als Jezus terugkomt.
Ook zijn preek legt het fundament voor week die komt: De vrede van God – het conferentiethema – begint bij de vrede met God door het kruis van Jezus. En verder: Gods Koninkrijk omvat heel de aarde. In de nabijheid van God mag je uitbundig worden, maar alleen maar ‘happy clappy’ je kop in het zand steken, dat kan niet. Als Jezus gezalfd is met de Geest (Lucas 4), is zijn eerste boodschap: goed nieuws voor armen en gevangenen. Er is een dubbele bekering nodig: vanuit de wereld tot God en van God tot de wereld. Ook daarmee is de toon gezet: op de New Wine conferentie loop je niet met je hoofd in de wolken (die er overigens deze dagen in overvloed zijn, zwaar van de regen), maar met beide benen in de modder van Gods aarde.
Zondag 22 juli
De lofprijzing waarmee de dienst vanmorgen begint, verwarmt mijn hart. Ik weet het: lofprijzen doe je allereerst voor God, maar het doet ook mijzelf veel. Zingen, soms tegen de klippen van twijfel en niks voelen op, ik heb het hard nodig om mijn geloof te versterken. Ik besef: het zijn niet mijn ervaringen en gevoelens die me dragen; ik zing van God die me ondanks het ontbreken daarvan, draagt. Zingen bij New Wine blijkt een mix van opwekkingsliederen (nieuw en oud), klassieke gezangen en psalmen. Vooral de Psalmen voor nu zijn populair: 84, 121, 145. Topper voor mij vandaag, en dat blijft-ie de hele conferentie door, is Psalm 84 in de woorden van Ria Borkent: ‘Wat hou ik van uw huis, HEER van de hemelse legers. Ik kan zo sterk verlangen naar de binnenpleinen van de HEER. Diep in mijn lijf is zo’n heimwee, zo’n blijvende schreeuw om de levende God’. Inderdaad, ik schreeuw het bijna uit, met velen naast, voor en achter mij.
Willem Smouter gaat vanmorgen voor in de dienst. Voor je de vrucht van de Geest kunt ervaren, moet je eerst toegang krijgen tot de genade, is de kern van zijn boodschap uit Romeinen 5.
‘No fruits without the roots’. God moet eerst vrede met je sluiten voor je vrede kunt voelen. Hij is niet gekomen voor fijne kerkmensen en voor sterke christenen die ervoor gaan, maar voor hulpeloze mensen (vs. 6); ja, voor zondaars (vs. 8), zelfs voor vijanden van God (vs. 10). Omdat God gruwt van de zonde, vergeeft Hij niet zomaar, zo van: laat maar zitten. Door de kruisdood van Jezus krijgen we toegang tot de genade en mogen we staan op de genade, als de duivel fluistert: denk je nou echt dat God jou kan gebruiken met alles wat er van binnen bij je leeft? Ineke en ik kijken elkaar: we hebben Gods genade als een grondwoord in ons leven leren kennen, en we zijn blij dat het daarmee ook hier begint. Dat besef van Gods genade – het hangt op geen enkele manier van ons af! – helpt om het stuur los te laten.
De collecte is vanmorgen voor Thugzchurch: een gemeente van bekeerde Antilliaanse jongeren uit het criminele circuit in de Rotterdamse Millinxbuurt, ontstaan uit prachtig werk van Youth for Christ. Door de levensloop van onze jongste zoon voelen we ons daar extra bij betrokken. God verandert mensen, wis en zeker, zo blijkt uit de toelichting van YfC-directeur Edward de Kam. En als hij dat met Antilliaanse ‘thugz’ kan, kan hij dat ook met onze kinderen.
Na de dienst praten we als New Wine gangers uit Nijkerk, Voorthuizen en Barneveld na over wat we hebben gehoord: met tien M/V, schuilend voor de regen onder een kleine caravanluifel, één fles wijn en één aardbeiencake met elkaar delend. Een goed gereformeerde preek, vindt emeritus dominee Wim van der Linde. Bijbels en dus gereformeerd, vult een ander aan. De rest van de zondag is er geen conferentieprogramma: even adem scheppen, voordat morgen de diensten en seminars losbarsten. Er is dus veel tijd met ontmoeting met oude en nieuwe bekenden. Laat op de avond praten we bij met – kampeervrienden van vroeger - Willem en Annette Smouter. Over hun en onze kinderen, over wat God in ons leven gedaan heeft, over hoe je het bestuurlijke kerkenwerk op een Landelijke Vergadering kunt verbinden met wat hier gebeurt en over de zegen die Annet van het ministrygebed – luisterend bidden - heeft ervaren voor ze er hier zelf actief in werd.
Maandag 23 juli
Vandaag gaat het echt los met twee vieringen en drie seminars (steeds met keus uit vier stuks) per dag. Ineke en ik nemen ons voor elke dag in elk geval de ochtend- en avondviering mee te maken en naar een of twee seminars te gaan: soms apart, soms samen om er over te kunnen doorpraten.
Of het afgesproken werk is, gaat het vanmorgen in de eerste van vier ochtendtoespraken van de Zweedse voorganger Kjell Axel Johanson opnieuw over het fundament van de vrede van God: Gods genade. Veel zonen vroegen in de Paasnacht in Egypte aan hun vaders: Vader, waarom moet dat lam sterven? En de vaders antwoordden: als het lam niet sterft, sterf jij. Dat is het evangelie. Jezus is het volmaakte Lam en als God naar je kijkt, ziet hij Jezus: volmaakte gerechtigheid. Het heeft allemaal niets te maken met wie jij bent, jouw achtergrond, jouw werk, wat jij hebt gedaan. Jezus’ gerechtigheid is jouw gerechtigheid. Daarom mag je met vrijmoedigheid toegaan tot de troon van genade. Watchman Nee, fluistert Ineke, die jaren geleden veel aan de boeken van deze Chinese martelaar heeft gehad.
Johanson vertelt over een man die geld leent van een ander om een ipod te kopen, de schuld niet kan terugbetalen, hem daarom mijdt en zo van hem vervreemdt. Als ze elkaar uiteindelijk weer tegenkomen, scheldt de ander hem zijn schuld kwijt. Maar daar laat hij het niet bij; hij zet hem niet op nul, maar stort nog een extra bedrag op zijn bankrekening. Dat is genade, zegt Johanson. Grace is meer dan mercy: genade is meer dan ontsnappen aan het oordeel. God vergeeft je en geeft je daarbij ook extra zegeningen, waaruit je door Zijn Geest mag putten. Vaak zal ik die aansprekende gedachte in de loop van de week uit de mond van conferentiegangers terughoren: je bent rijker dan je dacht.
Aan het eind van de dienst mogen we elkaar twee-aan-twee met die zegen bemoedigen. Ik ken mijn buurman naast me in de rij uit de eigen gemeente, maar beleef het toch als een wonderlijke en kostbare ervaring hem de zegen van God te geven en die van hem te ontvangen. Zo Bijbels en toch zo ongewoon. Waarom doen we dat niet vaker?
Verder is het vandaag Mark Aldrigde Day. Ik hoor drie toespraken van deze Anglicaanse evangelical predikant met ‘luisteren naar Gods stem’ als rode draad. Zijn toespraken zijn doorspekt met frappante voorbeelden van mensen die een profetie, een ‘woord van kennis’ kregen en dat deelden met degene voor wie het bestemd was: soms 100% raak, soms ook mis. Hij benadrukt het grote verschil tussen profetie in het Oude en in het Nieuwe Testament. Uit preken van onze eigen dominee Joop van ’t Hof klinkt dat me vertrouwd in de oren: Profetie in het NT is niet hetzelfde zuivere Woord van God als in het OT. Zeg nooit: zo spreekt de Here en als je daar niet naar luistert, ben je Hem ongehoorzaam, waarschuwt Aldrigde. Dat is manipulatie en geestelijke verkrachting. In deze tijd is profetie: ik denk dat dit beeld of dit woord iets is wat God laat zien: overweeg het en toets het. Het is aanbieden op een open hand. Als het van God is, zal de Heilige Geest het bevestigen en dan weet je het. God spreekt ook nu door dromen en profetieën, maar het is (1 Kor. 13) kennen ten dele en profeteren ten dele; kijken in een beslagen spiegel.
Gods stem horen is het normale christelijke leven, aldus Aldridge (‘u volgt de Goede Herder, omdat u zijn stem kent’, Joh. 10), ook al heeft niet iedereen er een speciale bediening voor. De Bijbel is 100% Gods Woord, maar dat wil niet zeggen dat God daarna is gestopt met spreken. Dan zou Hij een vreemde Vader zijn. God maakte ons voor gemeenschap, voor intimiteit. Gebed is een dialoog, geen monoloog en zou meer moeten zijn: wat God zegt dan wat wij zeggen. Hoe meer ik van God verwacht te horen, des te meer zál ik van Hem horen. Verwacht het, duw het niet weg, is Aldridge’s appèl: het kan een gedachte van jezelf zijn, maar het kan ook van God zijn. Wees niet bang voor fouten. Ondanks je vele missers, ben je nog steeds Gods geliefde kind. Je kunt beter falen terwijl je probeert het goede te doen dan het nooit proberen. Je zult nooit leren gevoelig te worden voor het horen van Gods stem, als je het niet probeert die stem te horen. Stap uit de boot, zet je voet op het water. Hoe meer je het doet, hoe meer je het zult herkennen.
De toespraken van Aldrigde zorgen vandaag op het Dorpsplein van het New Wine tentenkamp voor veel gespreksstof. Als ik in gebed met en voor een ander stil ben en probeer te luisteren, of God iets zegt, hoor ik niks. Ik krijg geen woord en ik krijg geen beeld. Moet ik daar dan mee gaan oefenen? Missers maken mag, maar die kunnen toch ook schade aanrichten? En geeft God dat wel aan iedereen? Anderen, al langer vertrouwd met New Wine, komen met frappante verhalen over ‘woorden van kennis’ die in alle voorzichtigheid werden gebracht, maar door de betrokkenen werden herkend als een bemoedigend of richtingwijzend woord van God, trefzeker en ontwijfelbaar voor hen bestemd. Gods stem horen, het zal deze week nog heel vaak als gespreksthema terugkomen.
(wordt vervolgd)
Ad de Boer is lid van de NGK Voorthuizen-Barneveld en redacteur van Opbouw.