De Geest heeft lange adem
1993-05-21
"Hoe zou het verder met hen gaan?", heb ik me meermalen afgevraagd wanneer dienstplichtigen afzwaaiden.- Jaargang 37
- nummer 11
Soms heb je als legerpredikant een goed contact met hen opgebouwd.
Ik denk aan die twee, Jos en Hans, die ik halverwege de zestiger jaren leerde kennen.
Om de veertien dagen was het bataljon een weekend paraat en dus werden er kerkdiensten gehouden.
De twee waren van huis uit roomskatholiek, maar zochten iets wat hen meer aansprak.
Zo kwamen ze regelmatig in de diensten in hèt Protestants Militair Tehuis, waarin ik voorging. Werkten er zelfs aktief aan mee.
Toen hun diensttijd erop zat gaven ze me een boek, waarin ze als opdracht schreven: "Wie op de akker van de Geest zaait, zal de vruchten van de Geest oogsten (Gal. 6). Als herinnering aan het fijne contact in Oirschot".
Een kostbare herinnering.
Met Jos bleef ik daarna nog een tijd contact houden. Het jaar erop trouwde hij met een gelovig hervormd meisje.
Ze vroegen mij op hun huwelijksdag een samenkomst te leiden. Ondanks de kerkelijke verscheidenheid vonden alle Partijen elkaar in het Woord, het gebed, de lofzang.
Daarna raakten we uit elkaars gezichtsveld.
Je denkt er dan nog wel eens aan terug: wat zou er van hen geworden zijn?
Na jaren kom ik de ander, Hans, toch weer tegen: als televisiepresentator in een aktualiteitenrubriek of in gesprek met de minister-president. Intussen de 45 al gepasseerd. Zou het geloof nog wat voor hem betekenen? Heeft het door de Geest gezaaide vruchten voortgebracht?
Je krijgt op die vragen doorgaans geen antwoord. Laat het maar aan de Geest over...
Maar soms word je door de Geest verrast.
Niet lang gelegen nam ik de telefoon op en kreeg Jos' vrouw aan de lijn. Of ik me hen nog herinnerde, zei ze. En of ze me wat mocht vragen. Binnenkort zouden ze 25 jaar getrouwd zijn en nu zou ze het zo enorm fijn vinden als mijn vrouw en ik op hun trouwdag bij hen op de koffie zouden komen. 't Moest voor Jos een verrassing blijven.
Had u zijn gezicht moeten zien toen hij de deur opendeed en ons onverwacht zag staan!
Allemaal een kwart eeuw ouder geworden, maar direkt de herkenning.
En na een poosje praten ook de herkenning in de Geest.
Er was wel heel wat gebeurd in die 25 jaar.
Enkele maanden na hun trouwen haakte Jos wat het geloof betreft helemaal af.
Hij kon het met zijn scherpe, exacte denken maar niet rijmen.
Bleef boordevol vragen zitten waar hij geen antwoord op vond. Had tenslotte maar de knoop doorgehakt: kappen ermee...
Zijn vrouw stond alleen in het beleven van het geloof, in de kerkgang, in de Christelijke opvoeding van hun kinderen, in het gebed voor haar man.
Na jaren komt er een crisis in Jos' leven. Hij vindt de rust die hij zoekt niet. Hoewel maatschappelijk geslaagd geeft het leven hem niet de bevrediging waarnaar hij verlangt.
Wat is dat geloof dan toch?
Welk geheim verbergt het?
Is het de onwaarneembaar-waaiende Geest die hem er toe drijft toch weer naar de kerk te gaan?
Het roept aanvankelijk nog meer vragen en verzet bij hem op.
Een tijdlang wordt hij zó door deze geestelijke worsteling in beslag genomen dat hij niet kan werken.
Totdat hij gaat inzien, dat hij veel te rationalistisch bezig is. Alsof het geloof een berekening is, die je als accountant kunt controleren: het klopt of het klopt niet....
Er breekt iets in hem.
Eindelijk komt er ruimte voor de Geest.
Het wordt een onuitsprekelijke bevrijding voor hem.
Als hij erover vertelt straalt de blijdschap van z'n gezicht.
Wat een verrassing om elkaar na al die tijd zo weer te ontmoeten en te herkennen!
Ook die dingen gebeuren.
Staan dan wel niet in de krant.
Mogen best eens genoteerd worden, vind ik.
Vandaar.