Goede Voornemens
1992-01-17
"En.... Heb je nog goede voornemens voor dit jaar?" vroeg een vriendin aan me toen ik de Magdalenensteeg door drentelde op jacht naar koopjes.- Jaargang 36
- nummer 2
Ze had haar handen kouwelijk in haar zak gestoken en ik kon aan haar gezicht zien dat ze een beetje bemoediging nodig had... Zat," zei ik solidair.
Als je zegt dat je geen goede voornemens hebt vind ik het altijd deprimerend voor een ander. Het staat alsof je vindt dat er niets te verbeteren valt en dat is beslist niet zo. Trouwens, al zou ik er zo over denken, mijn omgeving zou me bliksemsnel uit de droom helpen.
Uiteindelijk zijn mijn lijsten met goede voornemens dus genant lang.
We gingen een beetje uit de wind staan In het portiek van een schoenenwinkel en zetten de conversatie voort.
"Ach... het komt toch allemaal zoals het komen moet." zei de vriendin. "Je lot ligt vast. Niet dan? En de ellende die je om je heen ziet. Moet je nu eens kijken naar Joegoslavië. Ze moorden elkaar uit en weten niet eens duidelijk te maken waarom. Het is toch verschrikkelijk? Of snap jij wel waarom die oorlog gaat."
"Oud zeer en wantrouwen tegenover elkaar, verder begrijp is het ook niet." zei ik terwijl ik koortsachtig zocht naar een antwoord op haar eerste opmerking.
Een lot dat vastligt, gaat namelijk lijnrecht in tegen mijn geloof in God Die alles bestuurt en Die wel eens van mening verandert. De geschiedenis van Hizkia, die genas van zijn ziekte tegen het oorspronkelijke plan in, is voor mij een troostend voorbeeld.
Met mijn blik op een paar kloeke stappers in de etalage probeerde ik haar duidelijk te maken hoe ik daar tegenaan keek... Dat zeg je nu wel, maar er gebeuren toch maar afschuwelijke dingen in je eigen vriendenkring," zei ze op mijn moeizame uitleg. "En dan helpt dat hele geloof van jou geen fluit."
Ik voelde me even verslagen.
"Geloof is geen WA verzekering tegen verdriet, maar verdriet waar God bij is, voelt anders als verdriet waar God afwezig is," zei ik toen... Denk je?" Ze grabbelde in haar tas naar een boodschappenlijst en keek me sceptisch aan... Maar het blijft verdriet." "Dat kan wel zijn, maar het verschilt van elkaar als een lekkende tent met een warm droog huis," antwoordde ik.
Ze lachte. "Je weet het weer lekker te vertellen," zei ze toen... Wat vind je trouwens van die schoenen daar?"
"Kopen!" zei ik. "Meteen!"
Ze ging naar binnen en wuifde nog even door de deurruit. Ik liep door.