Het spreekt niet vanzelf
1992-01-17
C. van der Leest: 'Het spreekt niet vanzelf' - Uitgave van De Vuurbaak te Barneveld - 96 pagina's - f 18,75.- Jaargang 36
- nummer 2
Het gaat in dit keurig uitgegeven boekje over allerlei aspekten van ons dagelijkse menselijke bestaan. Daarom is dit geschrift uiteraard uitermate praktisch!
Verschillende thema's stelt de vrijgemaakt-gereformeerde predikant te Harlingen aan de orde. Hij is vooral onder de indruk gekomen van de veelkleurigheid van Gods rijke Schepping.
Daarom imponeert hem die begintekst van de Bijbel en wijdt hij daaraan de nodige opmerkingen in het eerste hoofdstuk van zijn boek. Terecht konkludeert hij: "Nu God alles geschapen heeft, is die werkelijkheid (om ons heen) geen zinsbegoocheling" (p.8). Hij deelt mee wat Gods bestaan wezenlijk voor hem inhoudt. Moeten wij God beoordelen wat betreft zijn doen en laten? Nee, wij moeten Hem vertrouwen!
"Het zou belachelijk zijn als een nietig wezen zoals ik ben deze onvergelijkelijke God ter verantwoording zou roepen. Dat zou in strijd zijn met elk gevoel voor verhoudingen" (p.13).
Heel teer schrijft de auteur over de Christus naar aanleiding van een bezoek aan de St. Bavo te Gent. Wij worden, aldus van der Leest, bemoedigd door te denken aan Christus' menselijke gestalte. "En wie weet heeft van Christus' littekens, kan ontroerd worden: wat is onze vrijspraak en onze toekomst duur betaald!" (p.15).
Ds. v.d. Leest gaat dieper in op de vraag hoe wij met God moeten omgaan.
Dat is uitermate belangrijk en krijgt gelukkig steeds meer aandacht ook in vrijgemaakte kring. De binnenkant van het geloven mag niet buiten schot blijven als ik het zo eens mag uitdrukken. Het leven is gebroken.
Maar het paradijs komt er. Dat behoort tot het vaste christelijke geloof. Dat paradijs is door de Christus herwonnen aan het kruis. Op weg daarheen hebben wij een funktie. Maar de toekomst zèlf blijft helemaal Gods geschenk.
Onze kollega uit Friesland kan slechts hier en daar enkele dingen aanstippen wanneer het gaat om het verlangen naar de nieuwe hemel en de nieuwe aarde. Het is wel een hele mondvol, maar tegelijkertijd zo uiterst onvoorstelbaar.
En onze dromen zijn niet te identificeren met de visioenen van de man op Patmos. Veel onderwerpen snijdt de schrijver in zijn boek aan. Hij heeft het over opvoeding, over ouders en kinderen afzonderlijk en gezamenlijk, over die aparte kinderwereld en ook over de ouderdom met zijn wel en wee. Het leven van een bejaarde vereenzaamt.
Dat tast je aan alle kanten rondom je.
Niet in de laatste plaats komt een pastor daarmee regelmatig in aanraking.
Terecht stelt v.d. Leest, dat de bejaarde zolang hij nog helder van geest is ook zèlf een taak heeft ten aanzien van de kommunikatie met de buitenwereld. (p.37). Wat is echte vriendschap? Op die vraag gaat de schrijver nader in naar aanleiding van de liefde tussen David en Jonathan (p.38/39). De auteur heeft het ook uitvoerig over het boeiende van de taal c.q. de Nederlandse taal. Hoe blijf je de spelling de baas? Is wat je op papier zet leesbaar en begrijpelijk? Is het voertuig van de woordkeus geschikt om de boodschap te doen arriveren bij de lezers? Welnu, v.d. Leest hanteert zélf een taal, die inspireert. Het persoonlijke element ontbreekt in het geheel van zijn schrijven niet. Dat doet weldadig aan. Voorts hebben de korte speelse teksten een ernstige ondertoon. Ik vind dit een boekje, dat lezing en herlezing verdient.
Dus: hartelijk aanbevolen!