De nieuwe tijd en wij
1992-02-28
Terwijl activiteit van geesten constant is in streken waar het Christendom nauwelijks is doorgedrongen, wordt het weinig gesignaleerd sinds de komst van het Christendom in het Westen. Christus heeft de geesten van aarde en water verdreven, en als een cultuur voor het grootste deel christelijk wordt, gaan die geesten blijkbaar weg. Het is pas sinds de laatste tientallen jaren dat ze weer opgeroepen worden door hen, die de God van Abraham, Izaäk en Jakob verwerpen.- Jaargang 36
- nummer 5
James Sire 1 '
Gewijde Macht van de Aarde'
Eind april 1991 werd, in elk geval in de Verenigde Staten, 'Earth Day' gevierd.
Time Magazine van 6 mei 1991 berichtte erover. Ik citeer een deel van dat verslag ... Om 'De Dag van de Aarde' te vieren, stonden vier vrouwen en twee mannen op een heuveltop buiten Mount Horeb, Wisconsin, die letterlijk Moeder Aarde aanbaden.
'Gewijde Macht van de Aarde, schenk genezing aan de planeet Aarde', was het gebed van Selena Fox, de priesteres van Circle Sanctuary, die blootsvoets aanwezig was. De gelovigen namen dat over door steeds krachtiger te roepen: 'Schone aarde! Schone aarde!' Toen legden ze geloften af om de meest uiteenlopende goede daden voor het milieu te doen, waarna zij elkaar omhelsden. Een vergelijkbaar vereren van de natuur maakte deel uit van 'Earth q.ay' festiviteiten, die in het hele land plaatsvonden, van Boston, waar de 'Goddess Gospel Singers' een uitvoering gaven aan het water, tot Berkeley in Californië, waar aan- .
hangers voor een toegestroomde menigte zongen en op trommels sloegen.
Deze ceremonieën maakten deel uit van een geestelijke beweging, die in de Verenigde Staten groeiende is: de verering van de Godin, de poging om een uitingsvorm te vinden voor een geestelijke werkelijkheid, waarin het Vrouwelijke centraal staat. De meeste aanhangers zijn vrouwen, die een andere godheid willen vereren dan God de Vader, en een geloof dat minder patriarchaal is dan de Joods-Christelijke traditie lijkt te kunnen bieden. Aanhangers zeggen dat de beweging 100.000 vrouwen op de been kan brengen."
Dan gaat het verhaal verder over 'wicca', wat wij tot nu toe 'hekserij' noemden.
Ook over New Age denken, het aanroepen van 'vrouwelijke macht' en de beïnvloeding in dit alles door religieuze tradities uit Afrika en Noord-Amerika; in dat laatste geval hebben we het over de Noord-Amerikaanse Indianen.
In augustus 1987 werd wereldwijd z.g.n. de 'Harmonie Convergence' gehouden; op die dag moesten mensen in de hele wereld de energieën van Moeder Aarde versterken, door in groepen een 'zonnekruls' te vormen, een cirkel met daarbinnen een kruis.
Op die dag moesten de 'gelovigen' bijeenkomen op 'heilige plaatsen', van welke religie dan ook! Ook die dag was de centrale boodschap dat Moeder Aarde in gevaar was. Door boodschappen uit het heelal, van 'onze onbelichaamde vrienden', waren mensen dit dreigende gevaar voor Moeder Aarde op het spoor gekomen. Op voornoemde Heilige plaatsen moest men 'krachten van de Aarde' versterken.
De bijna volledige tekst van de oproep tot het bijeenkomen voor de 'Harmonie Convergence' heb ik destijds opgenomen in mijn boek over deze materie, De Cirkel en het Kruts".
Als bij de piramiden van Gizah onlangs dus weer zo'n New Age-achtige ceremonie is gehouden, neem ik dat gegeven als zodanig behoorlijk serieus!
AI moet ik erbij zeggen dat ik de diepste diepten van zo'n '11/11 Ceremonie' niet doorgrond. We mogen echter duidelijk vermoeden dat er heel wat méér aan de hand is dan 'New Age folklore' alleen! Hoe dat precies zit weet ik echter niet. Het nu volgende verhaal is daarom veruit het meest speculatieve gedeelte van deze serie over New Age. Lezers of lezeressen, die vanuit hun overtuiging en/of deskundigheid dit verhaal willen aanvullen of desnoods aanvallen zijn daartoe dan ook hartelijk uitgenodigd! Klimt u in de pen, als u daarvoor reden meent te hebben.
Op bepaalde plaatsen
Toen ik voor de tweede maal in het Zwitserse L'Abri kwam inmiddels al weer twintig jaar geleden, kwam ik uiteraard in een van de chalets te logeren. Birdie, een van de toenmalige stafwerksters, die in L'Abri in die tijd veel pastoraat deed, vroeg me eerst of ik drugs gebruikt had of in het okkulte had geliefhebberd. Toen ik wat verbaasd op beide vragen 'nea' zei, verklaarde ze: "In dit chalet zijn er twee kamers waar ik nooit mensen met die achtergrond te slapen leg. Ik weet niet wat er ooit in die kamers gebeurd is, maar ik weet wél dat, volstrekt los van elkaar, mensen met een achtergrond van drugs of okkultisme er de meest afschuwelijke nachten hebben doorgemaakt!"
Ik ben dat nooit vergeten, omdat ik het zo'n onbegrijpelijk verhaal vond, toen.
Later heb ik haar er wel eens verdere vragen over gesteld; we zijn erg goede vrienden geworden. Het bleek me dat ze er volstr.ekt overtuigd van was dat zich op bepaalde plaatsen 'goede' of 'kwade' invloeden kunnen bevinden. Als op een bepaalde plaats iets gewelddadigs of iets slechts gebeurd was, kon, op de een of andere manier, 'iets' van dat alles daar 'blijven hangen'. Bepaalde mensen, die op zo'n punt (over) gevoelig zijn, kunnen dan soms daar heel beroerde dromen of nachtmerries meemaken.
Sinds die tijd heb ik dit soort verhalen tamelijk geregeld gehoord. De kritische lezer, die van dit alles niets gelooft, kan - en met sukses - aanvoeren dat dat gegeven kennelijk heel wat zegt over de kringen, waarin ik verkeer of de boeken die ik lees.
Er is echter op dit punt meer aan de hand dan alleen de meest subjektieve noties, naar mijn overtuiging althans.
Daarvoor zet ik wat zaken op een rij.
Een van de verhalen, die ik hoorde, toen ik in Schotland studeerde, was afkomstig van de eilanden Lewis en Harris, voor de Schotse Westkust.
Daar was in de jaren '50 een Opwekking aan de gang. Op allerlei plaatsen op die dunbevolkte eilanden kwamen mensen krachtdadig tot geloof. Overal werden bidstonden en Bijbelstudies gehouden. Als je het in de termen van 'ons kerkelijke veelstromenland' zou plaatsen, zou dat machtige verschijnsel enerzijds wat doen denken aan gebeurtenissen in Pinksterkring en anderzijds aan datgene waar men in zeer bevindelijke kring zo naar verlangt.
Welnu, bij een van de nachtelijke bidstonden, in een afgelegen 'farmhouse' , kwam een viertal dronkelappen de zaak verstoren. Eerst op de ruiten of de luiken bonzen, veel lawaai maken, en tenslotte, het toppunt van plezier, naar binnen gaan en al die 'holy terrors' goed aan het schrikken maken! Maar het pakte anders uit!
Naar hun eigen zeggen, waren ze de drempel nog niet over of ze voelden zich door een geweldige Aanwezigheid op de grond geduwd, ze waren op slag nuchter en kwamen ter plekke 'krachtdadig' tot bekering! En die bekering van dat moment heeft ook standgehouden, als je dat zo mag zeggen. Twee van hen waren predikant geworden en daarin vooraanstaand.
De twee anderen hadden eveneens al vele jaren lang uitnemend de zaak des Heren gediend.
Dat verhaal heb ik diverse malen gehoord, zodat ik aanneem dat het authentiek is. Ik heb het nooit proberen te verifiëren. Het element, dat me in dit verband fascineert is die krachtdadige Presentie op die plaats; volstrekt onverwacht en zeker ongezocht is Die daar!
Als we dan lezen in Exodus 40 vers 34 en 35, dat "de heerlijkheid des HEREN de tabernakel vervulde, zodat Mozes de tent der samenkomst niet kon binnengaan", dan verm6ed ik (maar ik zeg niet dat 't zo is), dat dat iets vergelijkbaars is, zij het dan kennelijk nog veel overweldigender in intensiteit!
Evenzo lees. ik over de inwijding van de Tempel, in 2 Kronieken 7:1 en 2: "Zodra Salomo zijn gebed geëindigd had, daalde vuur uit de hemel neer en verteerde het brandoffer en de slachtoffers; en de heerlijkheid des HEREN vervulde het huis. De priesters konden het huis des HEREN niet binnengaan, want de heerlijkheid des HEREN had het huis des HEREN vervuld." Dan gaat het opnieuw om een overweldigende WERKELIJKHEID, die kennelijk vóelbaar en erváárbaar is. En wel op die plaats!
Als David moet vluchten, begeeft hij zich naar Samuël in Rama. Als Saul hem wil laten oppakken, komt tot driemaal toe een compagnie soldaten in 'geestvervoering'; ze komen er niet toe David te arresteren. Dan besluit Saul zelf zijn vijand te achtervolgen.
"Toen ging hij daarheen naar Najot, bij Rama, en ook over hem kwam de Geest Gods en hij verkeerde, terwijl hij zijn weg vervolgde, in geestvervoering totdat hij te Najot bij Rama kwam.
(1 Samuël 19:18-24) Enerzijds heeft die geestvervoering kennelijk te maken met de aanwezigheid van "een groep profeten in geestvervoering, met Samuël aan hun hoofd". (vs. 20) Anderzijds gebeurt er kennelijk steeds weer iets soortgelijks op dat bepaalde trajekt...
De andere kant
Aan de andere kant lijken bepaalde plaatsen ook 'verbinding' te kunnen hebben met het Kwade, met iets dat met Gods tegenstander te maken heeft.
Steeds opnieuw moeten gewijde palen in het Kanaänitische land worden omgehakt, en altaren afgebroken. Steenhopen worden ook door de God van Israël niet gewaardeerd ... Bij de plaats Gilgal wordt, als het volk de Jordaan is overgestoken, een steenhoop bestaande uit twaalf stenen op de oever achtergelaten, alsook in de rivierbedding.
(Jozua 4: 1v, 22v) Op grond van Richteren 3:19, waar van 'gebeeldhouwde stenen' bij Gilgal gesproken wordt, is er wel de uitleg dat de HERE zijn volk de opdracht geeft om 'zijn teken' te zetten pal naast de plaats waar de heidense goden worden vereerd.
We lezen in het Oude Testament steeds dat 'het land toch werd verentreinigd' door de heidense bewoners.
(b.v. Leviticus 18:25, 27, 28) Het land kan de t>rwoners gaan 'uitspuwen' (Leviticus, 18:25,28; 20:22). Bloed, dat vergoten wordt, kan 'het land ontwijden' en het 'verontreinigen' (Numeri 35:32-34). Voor het land moet 'verzoening' worden gedaan (Numeri 35:33).
Iemand, die ter dood was gebracht mocht normaliter niet 's nachts blijven hangen. "Gij zult hem dezelfde dag nog begraven, want een gehangene is door God vervloekt en gij zult het land dat de HERE, uw God, u als erfdeel geven zal, niet verontretnlqen" (Deuteronomium 21:22,23). Wát is dat precies, dat het land wordt 'verontreinigd'?
Wat is dat precies, dat er voor het land 'verzoening' moet worden gedaan? Of daarmee alles gezegd zou zijn betwijfel ik, maar i~ konkludeer (voorzichtig) dat bepaalde misdaden de plaats en het land, waar ze hebben plaatsgevonden, lijken Je 'bepalen', als daar niets tegen gedaan wordt.
Zoals de Nederlandse schrijver Armando wel heeft gesproken van 'schuldig landschap', als hij het had over de plaats en de omgeving van Bergen Belsen, Buchenwald of Auschwitz, zou je bijna menen dat het Oude Testament eveneens zo denkt.
Bij mij komt dan de associatie boven met Bonifacius, de zendeling der Friezen, die lijfelijke agressie oefende ten opzichte van een eik van de Germaanse god Thor, in het Duitse Geismar (in Hessen). De Ierse zendeling St. Gall (naar wie het Zwitserse Sankt Gallen genoemd is) vernietigde eigenhandig een deel van een heidens heiligdom en offerplaats uit vergelijkbare motieven. "Dit moet niet worden opgevat als een uiting van bruut geweld, of van een niets ontziende mentaliteit t.o.v. de gevoelens van de plaatselijke bevolking. De handeling was verwant aan een Godsoordeel, die deel uitmaakte van de traditie van de noordelijke volkeren. Het ging hier in feite niet om een konflikt tussen mensen, maar om een botsing tussen goden.
De Germanen waren ervan overtuigd, dat ieder, die de heiligheid van de gewijde plaats schond, door de goden zou worden gedood. Bonifacius toonde aan dat hij dit ongestraft kon doen. De eik werd omgehouwen; er gebeurde niets! De toeschouwers waren onmiddellijk van Bonifacius' gelijk overtuigd en geloofden dat de God, die hij verkondigde, sterker was dan de goden van hun vaderen. Met het hout van de boom bouwde Bonifacius een kapel ter ere van de apostel Petrus." 3
Voor dit gebeuren kan je een van twee verklaringen geven. Of je meent dat· mensen als Bonifacius zonneklaar kinderen van hun tijd waren en de vormen van bijgeloof in hun tijd overnamen.
Maar je kunt je ook afvragen: Of stond die generatie mensen, gelovigen én heidenen, soms dichter bij de onzichtbare wereld, zodat ze dingen wisten, die voor ons volstrekt onbekend en nieuw zijn? Ik dacht altijd het eerste, maar ben daar de laatste tijd een stuk minder zeker van ... Stel je voor dat het dat tweede is? Dat wij twintigste-eeuwers een heleboel dingen weer moeten gaan leren, als werkelijkheid!...
In dat geval is zo'n 'Harmonic Convergence' en zo'n '11/11 Ceremonie' wellicht een heel ander gebeuren dan wij denken! Dan wordt daar weer, op bepaalde plaatsen, het kontakt gezocht met 'de machten'. En dat die machten er zijn is in de Schrift zonneklaar.
(Voorlopige) Konklusie
Het zou wel eens kunnen zijn dat op bepaalde plaatsen, iets 'hangt', een feestelijke sfeer of aanwezigheid. Het zou daarom wel eens waar kunnen zijn wat James Sire zegt, in zijn uitstekende boek Een wereld van Verschil.
Bewust Leven met de Heer van het Heelal. Kok, Kampen. 1981. p. 162: "Het nieuwe bewustzijn heeft een deur opnieuw geopend, die min of meer gesloten was sinds de komst van het Christendom; het christelijk geloof had de demonen uit de wouden gebannen, de natuur ontdaan van gewijde onaantastbaarheid, en in het algemeen de belangstelling voor satans koninkrijk en zijn gevallen engelen in een kwade reuk gebracht. Maar nu komt dat terug, de demonen kloppen aan bij de universiteiten en psychologische institutent)."
Zo'n Aard-Moederdag is wellicht daarom niet zo onschuldig.
Op dit onderwerp hoop ik nog een keer verder in te gaan.
Noten
1. James Sire. Een Wereld van Verschil.
Kok, Kampen. 1981. p. 165.
2. P.J. van Kampen. De Cirkel en het Kruis.
Kok, Kampen. 1989. pp. 145-150.
3. Stephen Neill. A History of Christian Missions.
Harmondsworth. 1964. ed. 1979. p. 75.