Impressies uit Benidorm (IV)
1991-02-01
Van de tijd, die we hier zullen doorbrengen, zijn er inmiddels al drie maanden voorbij. En het wordt steeds drukker. Het is 'vrijwilligerswerk', wat we hier doen, maar in feite verzorg je het volledige takenpakket van een predikantsechtpaar in een flinke, bewerkelijke gemeente.- Jaargang 35
- nummer 3
Mèt het aantal overwinteraars neemt ook het vanta! zieken toe. De meeste ziekenhuizen in de omgeving zijn me inm'ddels wel bekend. Het peil van de spaanse gezondheidszorg is me erg meegevallen; ik heb er althans een heel positieve indruk van gekregen. In de Clinica - een partikulier ziekenhuis - in Benidorm zelf bijvoorbeeld is een Intensive Care met zo'n twaalf bedden: voor zo'n klein ziekenhuis is dat veel.
En de mensen, die ik opzoek, roemen de goede verzorging. De wilde verhalen over primitieve, vuile toestanden in spaanse ziekenhuizen blijken allerminst te kloppen, ook niet voor de grote staatsziekenhuizen zoals in Alicante en Valencia.
Naast de zondagse kerkdiensten zijn er méér aktiviteiten, waaraan gemeentel eden en gasten kunnen deelnemen.
Op maandagmiddag is er de bij bel bespreking, die door steeds meer mensen wordt bijgewoond (nu ruim 30).
Anderhalf uur praten we heel intensief en persoonlijk over een thema, dat we samen hebben vastgesteld. De afgelopen weken was dat: leven na de dood.
Een onderwerp, dat voor de aanwezigen nu niet bepaald 'ver van hun bed staat': het zijn immers allemaal zestigers, zeventigers en tachtigers (de oudste is 88!). De meningen en ervaringen lopen uiteraard uiteen. Hoe kan het ook anders bij mensen uit zoveel kerkelijke richtingen.
Toch is er echte, diepe geloofseenheid te voelen. En een duidelijke bereidheid om zich door de bijbelse boodschap te laten onderwijzen.
Tegelijk ook respekt en ruimte voor de geloofsbeleving van anderen.
Dat is typerend voor deze gemeentein-den-vreemde. En dat maakt het werken hier heel boeiend.
29 november 1990
J.M. Smelik