Onbegrepen lijden
1991-03-15
Lijden aangekondigd - Jaargang 35
- nummer 6
De Here Jezus heeft zijn lijden aangekondigd.
Toen hij eenmaal wist wat Hij, de Zoon des mensen, moest doen (alwat door de profeten geschreven is!) heeft Hij er met zijn discipelen over gesproken.
Eén keer. Nog een twééde maal. En nu, de tekst hierboven, vertelt Hij hun voor de dèrde keer ervan: Alles móet gedaan worden. Vervuld worden. Afgemaakt worden volgens het goede en ook reeds vele malen geprofeteerde plan van de Hemelse Vader.
Hij neemt hen ter zijde en vertelt dat ze daarom nu naar Jeruzalem gaan; en dat dáár alles aan Hem voltrokken zal worden wat door de profeten tevoren is verkondigd: Overlevering, spot, smaad, geseling en... dood.
En daarna
Maar Hij vertelt er meteen bij wat Hij naar de Schriften daarna ook gaat doen. Zijn dood zal beslist niet het laatste zijn. Hij gaat heel het verlossingswerk volbrengen: En... ten-derden dage zal Hij opstaan.
Het wil er bij hen niet in .
Petrus had zich hierin al eerder helemaal niet kunnen vinden.
Althansvoorzover het lijden en sterven van de Meester betreft: Neen, Here, zei hij, dàt zal absoluut niet met U gebeuren.
Maar met de andere discipelen, met alle discipelen is het hier niet zo veel anders. Dit lijden? Nu binnenkort?
Gaan ze daarvoor richting Jeruzalem?
En zal Hij dan daarna ...?
Neen, daar snappen ze niks van.
Tot drie keer toe zegt vers 34 dat het er bij hen niet in wilde: Ze begrepen niets van deze dingen.
En dit woord bleef hun duister.
En zij wisten niet waarvan gesproken werd.
Dit maakt Jezus' lijden zwaarder
Wat moet dit schouderophalen, dit onbegrip van de Zijnen, van zijn vrienden (zegt Hij zelf!) aan tiet lijden van onze Heiland hebben toëgevoegd!
Hij merkte nu dat Hij hetemaat alleen moest gaan ook al vergezelden ze Hem voorlopig verder..
Hij heeft het hen duidelijk gezegd, meer dan eens. En Hij heeft er de profeten bij gehaald als getuigen dat het alles moest gebeuren, dat het door Hem moest gedragen, moest doorleden worden.
Maar het kwam niet over bij hen, zijn leerlingen, die toch zolang al bij Hem waren en in Hem waren gaan geloven.
Is er bij ons begrip?
Jezus' lijden en sterven. Onbegrepen.
Toen.
Begrijpen wij het vandaag?
Laten we niet te gauw èen antwoord geven. Want het is ontstellend toch.
Voor ons mensen niet té, volgen. Dat dit moest.
"Zou dit moeten?" "ZoU":dit voor ons nodig geweest zijn?" "Zou God zo zijn dat Hij dit gewild heeft?"
Ik schrijf zomaar een pàar citaten neer, die u ook als 'theöloqisch cornmentaar' gelezen of gehoord kunt hebben. Er blijkt heel duidelijk uit: Velen, velen willen er heden ten dage nog niet aan. Zou God dan zó'n lijden (kunnen) vragen? Zou God bloed eisen?
Móest dê Christuszó lijden?
Nu, ik zeg het nog eens: je zegt niet zomaar dat het je duidelijk is, dat dit nu nodig was. Voor ons. Om ons te verlossen. Om onze zonden te verzoenen.
Dat dáárvoor Gods Zoon moest lijden en sterven, wie begrijpt dat nu wel?
Wie heeft dat dóór? Niemand toch.
Neen, het wil er bij ons niet zomaar in.
Maar willen we er dan wel áán?
Uit liefde tot ons
Het lijden van de Mensenzoon. Toch dééd Hij het. Toch ging Hij door. Van het begin tot het bittere einde.
En Hij neemt zijn discipelen mee.
Om er getuigen van te zijn. "Zie, wij Lucas 18:31-34 gaan op naar Jeruzalem". Hij gaat door; met alle gevolgen daarvan voor Hem. Zo leed Hij een onbegrepen lijden. Helemaal alleen. Niemand vond dit nodig. Geen mens. Zijn eigen discipelen toen nog niet. ' Maar ... Zijn liefde was zo groot en sterk dat Hij dit voor ons, om onze zonden, toch gedaan heeft.
Johannes 13 zegt het: Hij heeft de mijnen, die Hij in de wereld liefhad, liefgehad tot het einde. Tot aan het kruis. Tot in de dood!
Wat een onbegrijpelijk wonder, dat Hij dit voor ons deed. Doen wilde.
Hij heeft daarbij niet gewacht op ons begrip. Ons verstaan hiervan. Onze erkenning. Of onze toestemming. Maar Hij is voor ons dóórgegaan en is gedood en... ten derden dage opgestaan.
Om dit alles te verkondigen opdat, als de Levende, en om dit alles aan ons te laten verkondigen opdat wij leven! .
Het' moeten' opnieuw verkondigd
En toen, direct na zijn opstanding, hield Hij hun weer voor wat in de Wet en de Profeten en de Psalmen over Hem geschreven staat.
We vinden het in Lucas 24:44 en vervolg.
Hij opende Hun de Schriften waar staat dat de Christus MOEST lijden en ten derden dage opstaan uit de doden.
Toen wel begrip
En tóen opende Hij hen de ogen zodat ze de Schriften wèl begrepen. Zijn lijden en sterven: om onze zonden.
Maar ook: Zljnopstandlnq om ons rechtvaardig te rnaken.,
Bij ons toch ook?!
Daar word je stil van. Wàt een vreselijk lijden val'! Hem, helemaal alleen gedragen, zonder ons, maar toch: voor ons. Wàt een vèrgaande liefde voor ons.
Weten we het nu? Och wat is begrijpen.
Maar je ogen gaan open en je hart en je wordt er stil van. Je gaat opzien naar Hem en luisteren naar Hem en dan weet je blij en gelukkig van het wonder, dat Hij dit voor ons wilde doen en gedaan heeft.
Dit is het wonder van zijn lijden, onbegrepen, toch volbracht. En daarom: het wonder van Hem, Die nu leeft. En... wij zullen leven mèt Hem!