Kinderclub
1991-03-15
Kwart over vier op een regenachtige en koude donderdagmiddag in februari.- Jaargang 35
- nummer 6
Er wordt gebeld. Drie meisjes van ongeveer 8 jaar vragen tegelijk: "is er geen club?" Er is wel club, alleen wordt de deur door een onbekende open gedaan. Jassen worden op de grond gegooid en na een kleine korrektie toch maar aan de kapstok gehangen.
Zingen
Om even over half vijf zit de woonkamer vol. Horen en zien vergaat me.
Zal het de leiding lukken om orde te scheppen in de chaos? Een van de leidsters pakt de gitaar. Bijna direkt is het stil. Ze zet in: "Komt, laat ons zingen, vandaag, zingen vandaag". Er worden allerlei liedjes van Hanna Lam gezongen. De kinderen doen goed mee. De chaos van een paar minuten geleden is een hanteerbare orde geworden.
Alleen Peter wil graag extra opvallen: hij zingt en klapt extra hard.
Als hem wordt gevraagd of hij een liedje alleen wil zingen is het direkt stil. De bel gaat nog een keer. John is eigenlijk te laat. Volgens de kinderen mag hij er niet meer in. Hij blijkt een hark mee te hebben. Op die manier kun je ook opvallen. De hark blijft buiten staan. Peter en John kijken elkaar aan. Ze lijken nog meer in petto te hebben ... Na dit intermezzo wordt er weer verder gezongen. De kinderen doen zelf ook voorstellen. De hitparade wordt niet vergeten. Van de bekende bijbel liedjes staat de tekst op een rol behang. Als je de tekst onvoldoende kent, kun je nog altijd mee klappen of gewoon luisteren.
Vertelling
Dan wordt er gebeden. Daarna vertelt juf Alice het verhaal van Bartimeüs.
Bartimeüs geloofde niet alleen dat de Here Jezus hem beter kon maken, hij geloofde óók dat Jezus hem zou redden.
Er wordt door iedereen goed geluisterd. Alleen moet Peter halverwege het verhaal een geweer inleveren.
Maar het valt ook niet mee als je buiten vriendjes hoort schieten in hun spel, dan moet je toch eigenlijk terug schieten. Bij het verhaal wordt een flanelbord gebruikt. Een grote menigte mensen komt langs en wordt op het bord geplakt. Bartimeüs en Jezus staan er natuurlijk ook op. Juf Alice stelt een aantal vragen; uit de antwoorden blijkt wel welke kinderen gewend zijn om met bijbelse verhalen om te gaan.
Tekst
Iedere week wordt er een tekst geleerd.
Juf Marijke rolt de tekst uit. "Ik ben het licht der wereld, wie Mij volgt zal nooit in de duisternis wandelen"
(Johannes 8: 12). Er wordt aan de kinderen gevraagd wie met deze tekst bedoeld wordt en wat hij, met deze tekst wil zeggen. Daarna wordt de toepassing in het leven van Bartimeüs uitgelegd. Het was donker, maar voor Bartimeüs werd het licht'.
De kinderen lezen de tekst een paar keer hardop mee. Gezamenlijk, dan de meisjes apart, dan de jongens apart.
Er wordt nog meer gestudeerd. Op de achterkant van de rol waar de tekst op staat, staat een nieuw lied. Dat moet ook nog worden ingestudeerd. 'Daar ginds ver in de hemel' ..
Kleuren .
Na het zingen',het luisteren en het' leren is het tijd om iets met de handen te doen. Een kleurplaat van Bartimeüs, deze keer. De jongens gaan allemaal in de voorkamer zitten, de meisjes achter. Dat heb je nu eenmaal op die leeftijd. Op de tekening staan aanwijzingen welke kleuren er gebruikt moeten worden. Als je goed kleurt tover je de plaat tevoorschijn van Bartimeüs.
Peter is al aan het kleuren geslagen voordat hij de instruktie goed heeft gehoord. Hij krijgt voor deze keer nog een andere plaat. De potloden krassen over het papier; Ondertussen zingen de meisjes een liedje uit de top 40. De jongens diskussiëren over de nieuwe tandarts in de straat ("hij verdooft expres niet als je lastig bent") en over wie er geen spinazie lust.
De manier waarop gewerkt wordt is uiteraard nogal.verschillend. Het tekenen tekent ook fets van het temperament van de kinderen. De een kleurt heel precies binnen de lijntjes, de ander krast er lustig op los en breekt verscheidene punten. De jongste kleurende deelnemer, Mariska, heeft het moeilijk metde opdracht. Gelukkig komt er hulp opdagen; een dankbare glimlach is de beloning. Uiteindelijk heeft iedereen zijn of haar Bartimeüs via de kleurteéhriiek tevoorschijn getoverd.
Afscheid
Als het tekenen afgelopen is, worden er weer liedjea.qezonqen. De kinderen mogen één voor' één een behang-rol omhooghouden, waar de tekst op staat. Vooral Mariska geniet hier zichtbaar ván. Er zitten veel liedjes met gebaren bij; zoiets 'spreekt altijd extra aan. De verslaggever kan het niet bijhouden en is inmiddels ook hees geworden, de kinderen zijn onvermoeibaar.
Na het danken is Peter nog even aan.
de beurt. Hij heeft al een paar weken gevraagd of hij een toneelstuk op mag voeren. Om watsteviger in zijn schoenen te staan neemt hij een gewillig slachtoffer, John, mee. Helaas: het improviseren van een toneelstuk is niet gemakkeljk. Als de beide heren na 5 minuten nóg in de gang staan wordt hen gevraagd om toch maar binnen te komen. Na een paar geluiden van geweerschoten gaat het toneelstuk als een nachtkaars uit. Daarop brengen enkele meisjes nog een liedje in discostijl met bijpassende bewegingen ten gehore. En dan is het echt afgelopen.
Voor een week, tenminste. Want volgende week is er weer club.