Voor de kinderen
1991-05-24
Jeanette Westerkamp-Stegeman - Jaargang 35
- nummer 11
Post uit Rwanda
Nijlpaarden In de paasvakantie zijn wij een paar dagen naar de nijlpaarden geweest.
Nee, niet in de dierentuin natuurlijk, nijlpaarden wonen hier in Rwanda. Dat is een groot verschil: in de dierentuin zitten ze er voor de mensen, maar hier zwemmen ze rond omdat ze hier horen en de mensen kunnen van tijd tot tijd komen kijken. Maar de nijlpaarden zijn de baas en denk erom dat je ze niet boos maakt! Je zou het misschien niet denken, maar ze kunnen heel hard lopen met die dikke lijven en je zult wel even schrikken als je er een achter je aankrijgt. Zoals ze daar ronddobberen in een prachtig blauw meer met groene bergen eromheen, lijken ze niet zo vechtlustig, maar dat zijn ze wel. Overdag liggen ze in het water omdat hun huid niet tegen de zon kan, maar 's avonds komen ze het land op om te gaan slapen. Alle mannetjes hebben een eigen gebied en als ze daar een ander mannetje tegenkomen wordt het vechten. Ze vechten zelfs met hun eigen zonen en de moeders moeten hun jongetjes verdedigen!
Veel nijlpaarden zitten onder de littekens.
's Avonds hoorden we ze - vanuit het huisje waar we logeerden - al dichterbij komen. 'Hohohoho' zeggen ze, heel laag. Soms verliest een dier het vaak in gevechten en wordt overal weggejaagd en dan gaat hij raar doen.
Er was een nijlpaard dat de moestuin kwam leegeten van de mensn die in de buurt wonen. Wat ze ook deden om hem tegen te houden, hij bleef komen elke avond. Als hij mensen zag joeg hij ze maar meteen weg voordat ze hem wilden wegjagen. Dat kon zo niet doorgaan. 's Morgens heel vroeq kwam de opzichter van het gebied het dier schieten. Toen we 's avonds in het restaurant kwamen eten kregen we nijlpaard op ons bord. Ja hoor, echt waar! Je begrijpt wel dat het maar een stukje nijlpaard was en niet het hele.
Het was lekker mals vlees zonder vet en in de verte hoorden we 'hohoho'.
De andere nijlpaarden kwamen weer aan land.