Tussen kerk en keuken
1991-08-30
Vakantie- Jaargang 35
- nummer 18
"Moet je eens kijken, daar loopt een broertje van Fred Wissen. Zelfde haar, zelfde gezicht, zelfde snor," zei mijn man terwijl hij me een glas vruchtensap aanbood. "En ik heb ook Kees Vroegop gezien, maar met een andere Sanne en dat is voor Kees ondenkbaar, dus het moet een andere Kees zijn," vervolgde hij en zette zich naast me neer in een zeer gemakkelijke tuinstoel. Deze tuinstoel stond overlgens niet in de tuin, maar op een camping aan een riviertje in Luxemburg.
Een van de grappige dingen van vakantie houden is dat je overal mensen tegenkomt, die als twee druppels water lijken op buren, kennissen en vrienden. 't Geeft wel een knus gevoel.
Ik nam een flinke slok en zag op het campingweggetje een jongen fietsen die ook een erg bekend gezicht had.
"Sprekend Michiel uit de kerk", mijmerde ik.
De jongen stak zijn hand op en riep: "Ha, mevrouw Maljers!" Het wás Michiel.
Plus Familie!
Een dag later arriveerde tot onze grote verrassing een Christelijk Gereformeerde familie uit een zustergemeente, die we ook kenden. We wisten (voor alle duidelijkheid) niet van elkaar dat we in die buurt zouden kamperen.
Wij wilden zelfs naar Frankrijk, maar het was warm, Frankrijk was ver en Reinier, onze jongste, wilde graag blijven, dus we bleven. Ook de andere families bleven hangen en eerlijk gezegd, het was bijzonder gezellig. Je zou ons haast letterlijk een "Samen op Weg" mini-gemeente kunnen noemen, want de wandelingen die we gezamenlijk ondernamen logen er niet om.
's Zondags reden we, vier auto's sterk, richting kerk.
Geen Ned. Gereformeerde, geen Christelijk Gereformeerde, maar gewoon een protestantse kerk.
De rest van de zondag werd al koffiedrinkend, wandelend en pratend doorgebracht en we merkten met genoegen hoe gemakkelijk het praat als je dezelfde basis hebt.
Waar we het over hadden?
Niet over de toeëigening des heils!
We hadden het over onze kinderen.
Hoe je geloof overdraagt en over het besef dat je ze soms, als gesprekken alleen maar verwijderend werken, helemaal aan God moet overlaten (terwijl we zelf zo graag niet alleen zaaien, maar ook meespitten).
"Soms sta ik te bidden voor hun slaapkamerdeur", zei iemand.
"Dat is het enige dat je overblijft ... en het enige dat helpt."
Het was zo herkenbaar dat ik lachte.
De vakantie is achter de rug.
Maar het is nog niet te laat in het seizoen om te kamperen.
Misschien een idee voor broeders en zusters die elkaar nodig wat beter moeten leren kennen? Bij voorkeur van verschillende kerken. Ned. Gereformeerden en Christelijk Gereformeerden bijvoorbeeld.