Jeugdrubriek
1991-09-13
Het eerste woord za) vrede zijn- Jaargang 35
- nummer 19
Kennen jullie dat versje?
"Het eerste woord zal vrede zijn, waar je ook binnen gaat.
Shalom voor jou, shalom voor mij, maak van dat woord een daad."
Zo gaat het refrein. Misschien heb je het op school geleerd.
Wij zingen het vaak aan tafel, als we na het eten zingen. Dan wijzen we naar elkaar 'Shalom voor jóu'. Maar vanmorgen hebben we het in de kerk gezongen. Nee, niet in een Rwandese kerk natuurlijk.
Daar zingen we niet in het Nederlands.
Er was vanmorgen geen kerkdienst in een taal die we verstaan kunnen, dus hebben we maar een bandje gedraaid, een bandje met een kerkdienst van 3 jaar geleden! We wilden graag de dienst nog eens horen die we samen vierden toen we werden uitgestuurd naar Rwanda. Jullie denken misschien dat wij hier alleen werken, maar dat is niet waar hoor. Er zijn mensen in Nederland die ons helpen. Ze hebben ons 'uitgestuurd', ze hebben gezegd: "Wij denken ook dat het goed is dat jullie in Rwanda gaan werken. Wij zijn er blij mee, want wij hebben ander werk te doen. Maar we zullen jullie helpen. We zullen voor jullie bidden, en we zullen zorgen dat jullie genoeg geld hebben om te eten en naar de dokter te gaan en van tijd tot tijd naar Nederland te komen." En dat hebben ze gedaan. Toen, in die dienst, en nog steeds. Zo werken we samen.
Maar goed, ik had het over dat lied.
"Het eerste woord zal vrede zijn."
Eigenlijk zegt dat lied dat je als je iemand tegen komt 'vrede' moet zeggen.
Dat je iedereen vrede moet wensen.
In Nederland zeggen we 'Hallo' of 'Dag.' Eigenlijk betekent dat laatste 'Ik wens je een goede dag' maar we zeggen nooit 'Vrede.' In Israël doen ze dat wel, ze zeggen 'Shalom' en dat betekent vrede. Weet je wat het grappige is? Hier zeg je dat ook. Niet direkt, maar na de eerste groet. Je begint b.v. met 'Goedemiddag' dat is 'miriwe' en dan kun je zeggen 'Amahoro' en dat betekent 'Is het vrede?' De ander antwoordt dan hopelijk 'Amahoro': Het is vrede. Nu het pas oorlog is geweest, (er wordt eigenlijk nog steeds wel gevochten in het noorden van het land), hoor je het meer dan een andere groet. Ik zeg het nu ook steeds.
Maar ik denk er iets anders bij dan de meeste mensen. Als ik Amahoro zeg dan denk ik niet "Is het vrede", ik denk "Ik wens jou vrede" en dan denk ik aan dat lied.
En dan denk ik aan de vrede van God.
Niet alleen geen geschiet met geweren, maar aan echte vrede: mensen die van elkaar houden en voor elkaar zorgen, die niet allereerst aan zichzelf denken. Is er bij jullie thuis zo'n vrede? Bij ons niet altijd, maar we proberen het wel. Jongens, ik wens jullie ook vrede, de echte vrede, die van God.