Kees
1991-10-25
Ze waren met een hele groep jongeren uit de kerk naar Polen geweest.- Jaargang 35
- nummer 22
Daar hadden ze geholpen bij het opknappen van de vergaderruimte bij een protestantse kerk. Het was boeiend en leerzaam geweest, ook voor jongeren met 2 linkerhanden.
Handiger werd je er misschien nog niet van, maar je had toch het gevoel dat je iets had kunnen doen.
Kees vertelde een paar maanden na de reis naar Polen wat hij zo gewaardeerd had. Naast de kontakten en de bezigheden was het vooral het feit dat je eindelijk de tijd eens had om met medechristenen te praten.
"Ik ben de enige in mijn klas die iedere zondag naar de kerk gaat. Tijdens de cathechisatie ben je natuurlijk wel bezig met allerlei onderwerpen, maar het is maar een uurtje, en dat ook nog maar de helft van het jaar.
Onze jeugdvereniging is heel klein, en het moet allemaal maar net klikken op dat moment. Je krijgt daardoor het gevoel dat je er alleen voor staat, dat je het allemaal zelf uit moet zoeken.
Dat brengt je vaak aan het twijfelen.
Tijdens onze reis naar Polen, 's avonds in de tent, waren we soms nog uren aan het praten. En dan ontdek je dat je leeftijdgenoten tegen precies dezelfde problemen aanlopen. Je bent dus niet de enige. Vreemd eigenlijk, dat je dat pas tijdens zo'n reis ontdekt.
Dan neem je er kennelijk pas de tijd voor. Volgend jaar ga ik weer. Ik heb gemerkt dat ik het nodig heb. Want geloven is best moeilijk als je zo weinig leeftijdgenoten ontmoet die ook naar de kerk gaan".