Pastorale notitie
1991-11-22
Hij heeft mij geantwoord, Ps. t 18:5,21- Jaargang 35
- nummer 24
Ze was met een gebrek geboren. Haar broers en zusters trouwden en trokken het huis uit. Zij bleef achter om voor vader te zorgen. Dat was ook mooi.
Maar vader stierf en toen vielen haar inkomsten weg. Wat te doen? Ze zag binnen de kleine dorpskring geen mogelijkheden.
Dus ging ze naar haar pastor.
"Dominee, wat moet ik doen?" "Je moet de zaak aan je hemelse Vader voorleggen,"
antwoordde hij, "en dan moet je scherp opletten welk antwoord Hij je geeft." Goed, dat was de weg. Maar na enkele weken was er nog geen antwoord.
En de spaarcentjes raakten op.
De zaak begon te dringen. Dus ging ze weer naar haar pastor en ze zei: "Hij heeft nog niet geantwoord. Wat moet ik doen?" De dominee liet zich niet van de wijs brengen. Hij herhaalde de oude opdracht: "Je moet volharden in het gebed, want Hij heeft het beloofd: "Roept hij mij aan, Ik zal hem antwoorden en Ik zal hem mijn heil doen zien", ps. 91:15. Dus hervatte ze haar gebed.
Toen werd ze aangesproken door de moeder van een groot gezin: "Zou je me niet kunnen helpen om door m'n verstelwerk te komen?" "Aha," dacht ze: "Daar is een antwoord!" Ze kon niet zo goed naaien. Zeker geen nieuwe dingen.
Maar verstellen, dat ging. En toen kwam van 't één 't ander. AI gauw verstelde ze voor 't hele dorp. Ze verdiende er niet veel mee, want de mensen konden een naaister bijna niet betalen. Maar het was genoeg. Toen zei ze dankbaar: "Ten dage mijner benauwdheid roep ik u aan, want Gij antwoordt mij", Ps. 86:7.
Dat duurde zo tien jaar. Toen moest ze al haar naaihuizen opzeggen: het was niet langer vertrouwd dat ze zich per fiets verplaatste. Weer was er nood.
Weer ging ze de weg van het gebed. Dat duurde een poos. Toen kwam er een weduwnaar, een broeder in de Here. Die vroeg haar ten huwelijk. Ze heeft die vraag gewikt en gewogen. Ze heeft de vrager flink aan de tand gevoeld en alles aan de Here voorgelegd. Tot ze zeker wist dat dit Zijn weg was. Toen heeft ze haar ja-woord gegeven en ze is in die weg rijk gezegend geworden. En psalm 119:26is haar levenslied geworden: "Mijn wegen heb ik verhaald en Gij hebt mij geantwoord".
Wat moeten we met zo'n verhaal? Meet het- als het goed is - in elk christenleven zo gladjes (nou ja!) toegaan?
En dat kind dan dat onder de trekker kwam? En dat andere kind, dat meningitis kreeg en diep zwakzinnig werd? En die broer die per ongeluk doodgeschoten werd? En die andere broer die doodgedrukt werd door een stier? En dat meisje dat heel plat zei: .,Ik heb me rot gebeden, maar het heeft niets geholpen!"
Nou, wat zegt u van zulke verhalen?
Eerlijk: ik sta met een mond vol tanden.
Ik weet het niet. Ik weet ook niet waarom al dat vreselijke gebeuren moet. Ik heb er geen verklaring voor. Het beangstigt mij. Ik hoor velen roepen met psalm 22 en met de Here Jezus: "Ik roep des daags en Gij antwoordt niet".
Maar één zekerheid laat ik me niet ontnemen, en dat is dat 'antwoorden en heil doen zien' Zijn vaste patroon is. Dat dàt Zijn 'normale' gedrag is. Dat heeft Hij beloofd en het is Zijn lust en Zijn leven in het verbond met mij. En al die verschrikkingen die je opsomde zijn verstoringen.
Die verstoringen zijn er! Als gevolg van onze zonden zijn ze er. De demonen zijn er. De dood is er. Er komen beproevingen.
Soms kastijdt de Here ons. Zijn gerichten komen over deze aarde. De overblijfsels v~n het lijden van Christus.
Het oordeel begint bij het huis Gods.
Maar één ding blijft zeker: Dat ik roep en dat Hij antwoordt, dat is het vaste patroon van Zijn verbond met me dat van geen wankIen weet.
Daarom laat ik me graag leiden door die oude dominee van vroeger. En daarom is de les die mijn oude zuster me meegaf zo waardevol.