Pastorale notitie
1991-12-06
Praten over de dood- Jaargang 35
- nummer 25
"Wilt u het eens hebben over de dood?" De vraag kwam van een 17-jarige. Natuurlijk: ze was bang voor de dood! Wie is dat niet? We gaan een leven lang gebukt onder de angst voor de dood, Hebr. 2:15. En als de Redder zo goed en zo sterk was, waarom doet Hij er dan niets aan?
Dus hebben we gepraat over de dood: over jonge mensen die dood willen; over oude mensen die maar doorleven; over terminale patiënten die blijven vechten en de dood geen half uur cadeau geven; over anderen die blijven steken in de ontkenning en tot op hun sterfdag troost weigeren en geen afscheid nemen, omdat ze zichzelf nog wel een kans geven; over nog weer anderen die losgemaakt worden en vurig verlangen ontbonden te worden om met Christus te zijn.
We hebben Johannes 11 gelezen. We kwamen Martha tegen. Voor haar was de opstanding op de jongste dag een steriel geloofsartikel. Ze had er niets aan: Lazarus was dood en de jongste dag nog ver. Ze had er geen idee van dat Hij die naast haar stond in persoon de Opstanding was en het Leven. Als vanzelf kwamen we te praten over het eeuwige leven.
Een jongen, ook een zeventiener, stelde een intelligente vraag in de vorm van een tegenwerping: "Het lijkt me saai. Dan heb je al je doelen eeuwig bereikt: geen ambities en idealen meer ... Nee, niet werkelijk interessant!"
Daar lag dan de eeuwige vreugde als een uitgespuugd snoepje op de grond. We waren er stil van.
Ook de vrager zelf!
Langzaam aan kwam het gesprek weer op gang. Er staat toch niet: eeuwige saaiheid, maar eeuwige vreugde? De Here Jezus is toch niet saai? En dan al die anderen erbij, die miljoenen van alle tijden en plaatsen, die verlost zijn en komen met eigen verhaal en eigen inbreng? Eén van ons begon zelfs te mummelen over een vierdimensionaal bestaan, wat het ook zijn moge. Toen hebben we de negatieve verwachtingen maar omgezet in positieve. Tegenover saai staat: spannend. Ik geloof in eeuwige spanning.
Tegenover het missen van ambities en idealen staat animo, het stellen van doelen, het hebben van verwachtingen, een streven excelsior, steeds omhoog. Tegenover een bevroren eeuwigheid staat een nieuwe tijd, nieuwe ontmoetingen, het vallen van de éne verbazing in de andere. En tegenover sleur staat verrukking, extase!
Prijst de Heer!!
Als het nu eens zówas?
Het gaat tenslotte over een zaligheid die geen (speurders)oog ooit gezien heeft, die geen luisterend oor ooit gehoord heeft en die in het hart van geen filosoof of futurist ooit is ooaeklommen.
Die verrukking zal telkens uitgaan van en terugkeren tot de Heer die persoonlijk ons leven is en aan Wie alle eeuwigheden ter beschikking staan om met ons te spelen voor Gods aangezicht.
We zullen niet weten wat ons overkomt!
Waar je al niet terecht komt, als je begint bij die lelijke dood en je gaat dan tot de Levende Heer, die de sleutels heeft van dood en dodenrijk. Als je met Hem gaat, via Bethlehem, Golgotha, Pasen, Pinksteren en Hemelvaart naar Zijn Paroesie!
De feestcyclus is weer begonnen: de adventsweken breken aan. Laten we het hebben over het Leven, dat Eeuwige Leven, dat bij God was en ons is geopenbaard. Dat Leven was - en is het licht der mensen!