Tussen kerk en keuken
1990-03-30
Woensdagmorgen- Jaargang 34
- nummer 7
De woensdagmorgen is afwijkend van de andere doordeweekse ochtenden.
Gewoonlijk lees ik eerst de krant voor ik me op de huishoudelijke bezigheden stort, maar 's woensdagsmorgens begeef ik me meteen na het ontbijt naar de kleine markt, die aan het eind van de weg, op een plein gehouden wordt.
Om te zeggen, dat je er over de hoofden kunt lopen, zou overdreven zijn, maar het is er vaak aardig druk.
Ik ontmoet daar altijd wel een paar zusters van de gemeente die ook van hun gulden een daalder willen maken.
Het neveneffect is dat we redelijk bekend raken met elkaars 'inwendige mens'. Van de uitwendige en geestelijke, waren we al zo'n beetje op de hoogte. Het gemeenteleven gaat haast op het leven in een echt huisgezin lijken. Van mijn oudste broer weet ik al sinds jaar en dag dat hij Bach bemint en van bietjes gruwt. Van de kerkelijke broeders wist ik dat niet, maar ik vind het beslist aardig om te weten dat broeder Frank naast de liederen van Willem Vogel, ook dol is op tuinboontjes met mosterdsaus en dat de kindertjes van Josje zoveel sinaasappels aankunnen, dat het een wonder is dat ze geen oranje tintje vertonen.
De man van mijn vriendin Fieke houdt niet van hachee en vindt dat 'eeuwigheid' iets is dat wel erg lang duurt. Dat hij 'eeuwigheid' lang vindt duren verbaast me niet, maar dat hij geen hachee lust wel. Om maar eens een dwarsstraat te noemen.
Het is geen kennis waar je iets mee kunt doen, maar tenslotte heeft Trouw op maandagmorgen een hele achterpagina vol met nutteloze informatie en daar ben ik ook dol op.
Belast met voedsel, spoed ik me dan naar huis. Ik roep Janneke, die 's woensdags geen college heeft, met de mededeling dat er koffie met harde broodjes is en vaak zet ik vervolgens de t.V. aan om naar 'E.O. vrouwzijn' te kijken.
Onze t.v. is bejaard en heeft kuren.
Soms springt hij over op een raar, donkerrood met zwart, beeld. De ernstige glimlach van de presentatrice verandert dan in een grijns waar een zeeschuimer jaloers op zou zijn en eerlijk gezegd vind ik dat voor een moment wel vermakelijk.
Dan komt Janneke naar beneden, die goed om kan gaan met bejaarde t.v.'s en die geeft een mep op de zijkant en een op de bovenkant zodat het beeld weer normaal is en we knabbelen op een broodje en drinken genoegelijk koffie.
Ik kijk graag naar 'Vrouwzijn', al was het maar om recepten op z'n Vlaams voorgeschoteld te krijgen. Ik probeer vaak op z'n Vlaams 'ui' te zeggen, maar het wil nog niet zo lukken. De recepten trouwens ook niet echt, maar dat ligt aan mij, want ik ben een uil. (Het scheelt maar een letter).
Ik gooi altijd iets in de pan, dat niet genoemd wordt en soms geeft dat vreemde combinaties. Het gerecht oogt dan ook anders als op het scherm, maar desondanks smaakt het best.
Het wachten is echter op de 'Vraag van de week'. Voor degene die het programma nooit heeft gezien: Er wordt door een panel een vraag behandeld, die per brief wordt gesteld.
Soms ben ik het met hun adviezen eens en soms zeer oneens. En af en toe zijn Janneke en ik het met elkaaroneens over de oplossing die aangedragen wordt en voeren we na afloop een discussie. Als ik in een slecht humeur ben, vind ik het verrukkelijk om naar dat programma te kijken. Als ik het oneens ben met het panel, kan ik lekker tekeer gaan zonder dat iemand mij vraagt of mijn toorn billijk is ontbrand. Zo werkt die rubriek multifunctioneel.
Heel practisch.