"Ga heen, doe gij evenzo"
1990-03-30
Hoog-Catharijne in Utrecht. Wat je ook maar hebben wilt of nodig hebthet is er. Hoog-Catharijne - het lichte paradijs van de overvloedmaatschappij en tegelijk de donkere wereld van het tekort - de wereld van junks, zwervers, uitgeslotenen en weglopers. Verwarrend en verbijsterend.- Jaargang 34
- nummer 7
In die neerdrukkende en vaak sinistere omgeving werkt Theo van Hoof.
En niet alleen daar. Ook in de omgeving van de gevreesde delen van het Rotterdamse en Amsterdamse Centraal Station is hij aanwezig. Niet opvallend en luidruchtig. Theo is een zachtaardige man, die vriendelijkheid en rust uitstraalt. Ik had een gesprek met hem.
Wie is Theo van Hoof?
Een gewone man. Ik ben 47 jaar, getrouwd en vader van twee zoons.
Sinds 10 jaar ongeveer werk ik onder randgroepjongeren, verslaafden en zwervers op de grote stations.
Waarom doe je dat?
Ik zie het als een opdracht. Ik voel me ertoe geroepen. Een aantal jaren geleden was ik verkoper en administrateur in een bedrijf. Ik raakte zonder werk en werd straathoekwerker, straatevangelist, zeg maar.
Wat bewoog je om juist dat te gaan doen? Je had toch ook een gewone baan kunnen zoeken.
Ik kwam uit een groot Rooms-Katholiek gezin. Maar wat persoonlijk geloof was wist ik niet en de Bijbel kende ik niet. Bij het sterfbed van mijn moeder is er iets ingrijpend in mij gebeurd. Van toen af wilde ik God echt leren kennen. Hij heeft me gezocht en gevonden en toen ging Zijn Woord steeds meer voor me leven en tot me spreken.
Toen koos je voor dit werk?
Ja, ik las ook in de Bijbel de gelijkenis van de barmhartige Samaritaan.
Nou ja, net als die reiziger was ik a.h.w. 'opgeraapt' en nu zei Jezus tegen mij: "Ga heen, doe gij evenzo".
Aan de klem van die opdracht kon ik niet meer ontkomen. Ik moest nu anderen opzoeken en barmhartig voor hen zijn.
Je zoekt op.
Ja, je moet erop uitgaan. Zijn waar de anderen zijn. Niet wachten tot mensen naar je toe komen. Uitgaan: de straat op en de markt. Naar het winkelcentrum. In mijn geval vooral: naar de stations. Dat zijn echt de ontmoetingsplaatsen met reizigers en de verzamelplaatsen van de randfiguren.
Hoe gaat dat nou in de practijk?
Klamp je zomaar mensen aan?
't Is een zaak van vertrouwen winnen.
Je hebt dus allerlei plaatsen waar zwervers liggen en zitten en rondhangen, ontmoetingspunten van gebruikers en handelaars. Ik ga er gewoon bij en tussen staan. Na verloop van tijd kennen ze je en zijn er bereid om met je te praten. Ik begin dan gewoon over alledaagse dingen, geef 'es een folder en soms al heel snel beginnen ze te praten over hun problemen of zeggen iets waarbij je aan kunt haken.
Staan die mensen dan zo gauw klaar met hun verhaal?
Nee, ik zeg al: 't is een zaak van vertrouwen, van geduld ook. 't Contact ontstaat soms nadat ik ze wat aangeboden heb. 'n Kop koffie, een broodje, een hap nassie uit de muur.
Sommigen hebben echt grote honger: het geld is besteed aan drugs ...
Dan komt er soms openheid. Ja, met alles wat ik heb probeer ik dan duidelijk te maken dat er een God van liefde is die hen zoekt, bij Wie ze echt terecht kunnen. Die zegt: Ik ben de deur. Dat wil ik zo graag duidelijk maken: dat Hij zoekt, dat Hij je graag bij Zich wil hebben. Dat dat ook geldt voor mensen die hun leven verziekt hebben of slachtoffer zijn geworden van anderen. He, want lang niet iedereen is schuldig aan z'n ellende.
Ik kom ze tegen: mensen die alles gemist hebben. Geborgenheid, nabijheid, hulp, troost. Je hoort de vreselijkste dingen. Jij en ik: wij hebben zoveel dat anderen gemist hebben.
Ben je nooit bang?
Weinig. Je moet natuurlijk het gevaar niet zoeken. Maar verder ... Wat staat er ook aan het eind van het Johannes-evangelie? 0, nee, 't is Mattheüs: "En zie, Ik ben met u al de dagen, tot aan de voleinding der wereld." Als Hij je stuurt, zal Hij ook wel voor je zorgen. Vandaag net zo goed.
Welke ontmoetingen had je de laatste tijd?
B.v. met twee broers. Allebei gokverslaafd.
Ze hebben grote schulden en mogen niet meer thuis komen.
Met jonge ouders, zwervers, met hun kind. Ouders beiden verslaafd.
Met een jong meisje dat door haar vriend letterlijk de prostitutie ingetrapt is. Met Piet, zal ik hem maar noemen, die verslaafd is en gehandicapt.
Hij kan door zijn handicap niet meer op [acht en is dealer geworden.
Piet bedelt altijd om patat.
Door hem kreeg ik weer contact met een ander die echt wil luisteren.
Je deelt je geloof en je eten.
Ja, ik wil in de ander Christus zien.
Mattheüs 25: Ik heb honger geleden en gij hebt Mij te eten gegeven; Ik ben een vreemdeling geweest en gij hebt Mij gehuisvest.
Zie je veranderingen?
Soms. Soms mis je mensen die zijn overleden. Ze hebben een snelle dood gezocht of een langzame. Sommigen veranderen. Komen tot geloof en een nieuw leven. Het gebeurt.
Ongelofelijk wat God kan.
Is het contact toch niet te vluchtig? Is er geen behoefte aan hulp op lange termijn?
Ja, dringend.
We zijn bezig met het voorbereiden van een plaats voor een woongemeenschap.
Zo'n woon- en leefgemeensehap kan heel goed functioneren.
Ik heb daar voorbeelden van gezien in ons land en ook onlangs in Engeland. Ik heb op het ogenblik contact met zo'n twintig mensen uit alle delen van het land die echt hunkeren om bij anderen te horen, die er geweldig naar verlangen deel uit te maken van zo'n gemeenschap.
We hebben een behuizing op het oog waar we een veilige plaats van kunnen maken, waar mensen langere tijd kunnen zijn waar ze begeleiding vinden en een luisterend oor.
Hiervoor hebben we steun en hulp nodig en voorbede. We willen erg graag meer contact nog met kerken en geloofsgemeenschappen ...
Ik was onder de indruk van dit gesprek met Theo van Hoof, een gedrevene die op een rustige manier z'n Meester volgt. Wilt u op de hoogte blijven van zijn werk? Schrijf naar: Van Oldenbarneveltstraat 90, 3882 CG Putten (Gld.), tel. 03418-60259 en u ontvangt dan regelmatig de nieuwsbrief 'Poustinia'.
Theo wil ook graag komen vertellen op jeugdsamenkomsten of gemeenteavonden e.d. U kunt hem uitnodigen via C. v. Baardewijk, Prentsnijdershorst 204,7328 VE Apeldoorn, tel. 055-418607.