Tussen kerk en keuken
1990-04-13
Kaarten- Jaargang 34
- nummer 8
"Help me er aan herinneren dat ik een paar kaarten: koop", zei mijn man vorige week tegen me.
"Ligt er niets meer in dat sigarenkistje", antwoordde ik in een spaarzame bui.
We hebben nl. een sigarenkistje vol met kaarten in soorten en maten. We kunnen wel tachtig mensen gelukwensen met verjaardagen en andere festiviteiten, of ons medeleven betuigen bij ziekten en zeer.
Stapels hebben we gespaard in de loop van de tijp en het merkwaardige daarbij is, dat we telkens als we een kaart nodig hebben, naar de winkel gaan, omdat het exemplaar dat geschikt is, er net niet tussen ligt. Op die manier wast het vermogen gedurig aan.
Kaarten zonder tekst, kan ik nog wel eens kwijt, maar kaarten met tekst zijn haast niet te slijten. 't Is jammer, maar verklaarbaar, want wat vindt u van deze (zeegezicht)kaart: Geluk is met weinig tevreden zijn ... Heel filosofisch en diep. Maar aan wie stuur je zo'n kaart. SteL .. aan een bruidspaar. De kèrsversgehuwden zouden de indruk krijgen, dat je van de verbintenis niet veel verwacht en dat zij zich er ook maar niet te veel van moeten voorstellen.
Deze kaart moet je ook niet sturen aan sommige schoolkinderen, want als je hun rapporten ziet, hebben die in die richting geen enkele aanmoediging nodig. Anderen weer wel.
Voor die categorie heb ik trouwens wel een goede kaart liggen.
"Hoop op een beetje geluk, maar reken op jezelf".
Als u kinderen hebt, die de deur uitgaan, heb ik nog een mooie voor u: "Een schip in een haven is veilig, maar daarvoor zijn schepen niet gemaakt".
En wat vindt u van deze: "Als je 's nachts treurt omdat er geen zon is, zul je nooit de sterren bewonderen".
Die moet je niet aan iemand met slaapproblemen sturen. Is hij of zij in een depressieve bui, dan bouwen ze die kaart om tot bombrief en sturen hem retour.
"Wat moet je hier mee", zei mijn man met onderkoeld afgrijzen. Hij hield een kaart met een nest hondjes omhoog.
,,O ... dat is nog niets", zei ik trots.
"Ik heb nog kaarten met katten, varkentjes, geitjes en zelfs een nijlpaardenfamilie.
Leuk voor kinderen".
Hij schudde zijn hoofd. "En hoe kom je hieraan". .
Dat waren de kaarten van de Hendrik Piersonstichting. Ook goed voor een stapeltje per. jaar. De Hendrik Piersonstichting helpt Moeder en Kind ... Vroeger dacht ik wel eens: Flink steunen ... Je kunt nooit weten ...
want in mijn onnozelheid dacht ik dat de stichting zich beijverde voor weduwen en wezen. Toen ik ontdekte, dat het hulp aan de ongehuwde moeder en het kind betrof, kocht ik de dubbele hoeveelheid, want ook dat doel is me zeer sympathiek.
Dus stapels bloemenkaarten want daar heeft de stichting patent op. Veel veldbloemen. Waarom weet ik niet. Ik heb nog gezocht naar een symbolische betekenis, maar daar ben ik nogal slecht in. Dat blijft dus duister.
We hebben ook nog een paar religieus getinte kaarten. Ook moeilijk om een geschikt adres voor te vinden.
Deze b.v.: "Zolang je de hemel ziet, is er hoop".
Op het plaatje een boom met een roodachtige lucht. De ruimte die je nodig hebt om uit te leggen, dat deze mooi uitziende boom waarschijnlijk staat voor treurnis, is zo groot, dat je er verder alleen nog maar op kunt zetten: met vr.gr. M.
"Zal ik ze voor je weggooien, we gebruiken die dingen toch niet", stelde mijn man royaal voor.
"Nee ... doe maar niet ... Reiniertje kan er nog wel een kijkdoos van maken", bedacht ik.
Toen ging mijn man weg om in de dichtstbijzijnde boekhandel een paar kaarten te kopen ter opluistering van een geboorte.
Hij kwam lacherig terug. "Wat wij hier hebben, stelt niet veel voor, maar wat ze daar hebben hangen, is ook niet mis.
Een kaart met een afbeelding van iemand in het gips. Opschrift: Zo'n beentje is gerust zo erg niet."
Een kaart voor het jonge gezin koop ik daar ook niet, want de enige zonder zoetelijk plaatje had als tekst: Hartelijk gefeliciteerd met De ZOON...
Precies een kerstkaart die je, nadat je hem uit de envelop hebt gehaald, wat gegeneerd bekijkt.
Mijn man haalde een bloknoot en hield het voorgedrukte meeleven voor gezien.Hij schreef wel.
Ik heb toen mijn jas aangetrokken om ook eens te kijken wat er hing. Ik heb staan schateren bij de kaartenmolen onder het verwonderd oog van de eigenaar. Ik zag aan de manier waarop hij keek dat hij dacht: "Die heeft een tik van de molen", en ging tevreden huiswaarts.
Ik heb nog een kaart uit de kijkdoosstapel gered. Om aan een degelijk slot te komen ...
"Wacht niet op het gunstige moment ... Schep het".