De geëmancipeerde vrouw?
1990-04-27
"Heeft u een baan? Werkt u?"- Jaargang 34
- nummer 9
"Nee, ik heb geen baan, ik ben huisvrouw".
Dit heeft u vast ook wel eens gehoord, b.v. op de t.v. Toch dacht de Spreukendichter daar anders over toen hij zei: "Een degelijke huisvrouw, wie zal haar vinden, haar waarde gaat koralen ver te boven".
Tegenwoordig is huisvrouw zijn, iets dat je met een baan buitenshuis moet combineren anders stel je niet zoveel voor. Hulsvrouw zijn. Je gezin voor laten gaan.
Een baan met een grote verantwoording.
Er is geen baas die zegt: "Je voedt je kinderen zo en zo op, het huishouden doe je op die manier, en als er vragen zijn kom je bij mij".
Nee, de verantwoording ligt helemaal bij jou. Een veelomvattende baan. Maar ook een mooie baan.
Een grote mate van vrijheid. Naar eigen inzicht mogen handelen. Niemand die je daarbij op de vingers kijkt. Van voldoening ook als de kinderen naar je toekomen en vertellen van school of vragen stellen b.v.
over het geloof en laten merken dat ze het fijn vinden om gewoon thuis te zijn.
Van creativiteit ook, je huis gezellig maken samen met de kinderen wat leuks verzinnen b.v. met een verjaardag.
Je kunt al je talenten thuis gebruiken.
Om je heen zie je veel jonge moeders met een baan. Dan is er thuis een oppas voor de kinderen of als de kinderen wat ouder zijn: kinderen naar school brengen, naar het werk, kinderen op school over laten blijven, naar school, naar huis, snel het werk in huis doen enz.
Ook zijn er moeders die 's avonds of in het weekend een part-time baan hebben. Het komt de onderlinge band niet ten goede. En waarom?
Als er een financiële noodzaak is, ja dan houdt het op.
Maar hoe vaak hoor je niet. "Ik heb een baan, want thuis komen de muren op me af, en ik kan het de kinderen wat ruimer geven". Wat geven?
Luxe of meer tijd? Tijd om te luisteren, als ze uit school komen. Er gewoon zijn voor ze.
Of om zomaar eens samen met ze te spelen. Natuurlijk kunnen ze zich ook alleen vermaken, maar ze vindén het zo gezellig als je eens mee doet.
U merkt wel dat ik het over jonge kinderen heb, maar voor oudere kinderen geldt natuurlijk evenzeer dat ze veel tijd en aandacht nodig hebben, misschien nog wel meer. De huisvrouw uit de spreukendichter had geen last van die muren.
Die had genoeg te doen. We hebben tegenwoordig natuurlijk heel wat hulpmiddelen om het huishouden gemakkelijker te maken, dus als u zegt "Ik heb tijd over" dan zijn er altijd nog die mensen in het verpleeghuis die zo graag eens willen wandelen maar het alleen niet kunnen.
Of die mevrouw op de hoek die alleen is en ziekelijk.
De school vraagt moeders om te helpen. De kerk vraagt mensen om te helpen. Nee, dat wordt allemaal niet betaald. Liefdewerk heet dat.
De maatschappij is zo hard en materialistisch en daar dpen wij als gelovigen vaak te veel aan mee.
Een leesbare brief van Christus zijn, wat komt daar vaak weinig van terecht.
Liefde en aandacht voor elkaar; je wordt zo in beslag genomen door de dingen van alle dag, dat je dat soms niet meer kunt opbrengen, en toch moet het. Het moet van de Here.
Maar je hoeft het niet alleen te doen.
De Here helpt ook bij de opvoeding van de kinderen, dat heeft Hij beloofd.
Naast je man kun je je tot Hem wenden als de kinderen met moeilijke vragen komen, als er verdrietige dingen zijn, als je moe bent en het niet meer ziet zitten.
Huisvrouw zijn; een gelovige huisvrouw die is te prijzen.
Met het bovenstaande wil ik een lans breken voor onze kinderen en voor de moeders die al hun energie in hun gezin steken, iets wat in onze maatschappij steeds minder gewaardeerd wordt.