Zending
1990-05-11
Nieuwe ontwikkelingen- Jaargang 34
- nummer 10
niet meer blank, een
Een jaar of drie werd er in Rome een bisschoppenconferentie gehouden die om diverse redenen de aandacht trok. Het meest opmerkelijke eraan was de samenstelling van de aanwezigen.
Voor het eerst wellicht sinds de dagen van de Vroege Kerk was de meerderheid niet van een blanke huidskleur.
Een duidelijke indicatie dat de Christelijke Kerk zich - getalsmatigsteeds meer in de landen van de zgn. 'Derde Wereld' gaat bevinden.
(Op zich is die term 'de Derde Wereld' een uiting van ongefundeerde arrogantie van degenen in de Eerste en Tweede Wereld, maar dat terzijde.) Dat diezelfde tendens in Protestantse kring te bespeuren is zal niemand verbazen. De aanwezigen op de grote 'Lausanne conferentie' in Manila, afgelopen zomer, waren ook voor een aanzienlijk deel afkomstig uit Afrika en (Oost) Azie. Het lijdt m.i. geen twijfel dat we daarmee met een zeer belangwekkend verschijnsel te doen hebben, dat onze aandacht in het Westen lang niet genoeg heeft getrokken. Wij die in ons stukje Europa steeds meer ervan overtuigd raken dat haast niemand nog het Evangelie wil horen moeten weten dat er (statistisch gezien) 36.000 mensen per dag de Christelijke Kerk wereldwijd binnenkomen! En dan hebben we het bijna uitsluitend over de bovengenoemde gebieden.
(Waar overigens ook deze aantallen mensen de groei van de wereldbevolking niet bijhoudt ... Het gevolg: de Christelijke Kerk wordt getalsmatig steeds sterker, maar tegelijkertijd neemt procentueel het aantal Christenen in de wereld af ...
niet meer blank, twee
De grote hoeveelheid studiemateriaal die 'Lausanne in Manila' heeft opgeleverd geeft ook een andere 'trend' goed aan, die ik in dit artikel kort wil schetsen.
En dat is het feit dat er ook steeds meer zendingswerkers een andere dan een blanke huidskleur hebben.
Een groot aantal voormalige zendingsgebieden kent nu sinds een aantal decennia een onafhankelijke, nationale kerk. (vermoedelijk - helaas - vaak een groter ver'Scheidenheid aan geloofsgemeenschappen dan wij hier kennen; dat alles het gevolg van de vele kerken en groepen die alle 'hun eigen stekje' hebben gebouwd, overzees.) Op het moment wordt, zo schat men, 30% van alle zendingswerk in de wereld gedaan door zendelingen uit Korea, India, Burma, Nigeria, Argentinie, etc.
een overzicht
In het meer dan overvloedig van statistieken, grafieken en algemene overzichten voorziene boek 'From Every People' door de Amerikaanse deskundige Larry Pate treffen we hierover de nodige gegevens. Ik citeer: "Er zijn bijna 36.000 zendingswerkers uit niet-westerse landen, die zich richten op tenminste 2425 'people groups' in tenminste 118 landen van de wereld." (p.12) (Die hier genoemde 'people groups' zijn bepaalde segmenten van de bevolking in een bepaald land: in ons land zouden dat b.v. Kaapverdianen kunnen zijn, waarvan er een aantal duizenden in Nederland woont, of Molukkers, of zigeuners.
Dan zou je er drie hebben waarvan dan moet worden bekeken, of mensen uit zulke groeperingen binnen onze landsgrenzen inderdaad wel ergens (in hun eigen taal, bij voorkeur) het Evangelie kunnen horen.)
Bovengenoemde 36.000 zendingswerkers maken nu zo'n 30% van het geheel van arbeiders uit dat uitgegaan is om mensen het Evangelie te vertellen. Waar, tot voor kort, alleen maar zendingswerk door anderen (veelal westerlingen) werd verricht is dus nu een zendingsbeweging naar buiten ontstaan! En dat is feitelijk zeer opwindend nieuws, waarvan we - tenzij ik me vergis - ons nagenoeg niet bewust zijn!
nog wat cijfers
Nog wat gegevens, die ik uit Pate's boek overneem. "In 1900 kwam slechts 10% van de 'evangelikalen' uit niet-westerse landen. In 1985 was dat 66% van alle evangelikalen ...
Het evangelikale christendom (excuus voor dit lelijke woord, dat ongeveer 'orthodox-evangelisch' betekent, in onze Nederlandse situatie, pjvk) is in de periode 1975-1985 in de westerse landen met gemiddeld 1,3% per jaar gegroeid, maar in de 'Twee-Derde Wereld' (exclusief China) is dat een percentage van 6,7% per jaar.
Het lijdt weinig twijfel dat een groot deel van de groei van de Christenheid in de toekomst het gevolg zal zijn van het werk dat evangelikalen uit de Twee-Derde Wereld verrichten." (16) .
Dan lees ik - tot mijn verbazing - dat de 'Burma Baptist Convention' (de grootste van deze genootschappen uit de Derde Wereld) in 1980887 zendingswerkers 'in het veld had'. In 1988 waren dat er 1440! De tweede op de lijst, de 'Diocesan Missionary Association', een Anglicaanse organisatie, uitgaande van de Kerk van Kenia (Afrika dus) momenteel 1283 werkers telt. Dan volgt er een kerk in Zimbabwe, met 1275, een uit Nigeria, met 729. Van de volgende zes op de lijst zijn er vijf! uit India ... Met in totaal zo'n kleine 2500 mensen. Terwijl er nog bij vermeld wordt dat sinds 1980 een kleine 50 nieuwe zendingsorganisaties is opgericht!
Ruim de helft van alle Aziatische zendelingen komt uit dat, ontegenzeglijk, grote Subcontinent.
Uiteraard
Uiteraard zal een scepticus zeggen dat hij/zij een aantal aspekten eens wat preciezer uitgewerkt wil zien.
Dat is wellicht niet geheel overbodig.
(Zoals de Britse schrijver Shaw al eens zei: "you've got lies, damn lies, and statistics!" in opklimmende volgorde van onbetrouwbaarheid ...) Zelf weet ik met al die cijfers niet altijd even goed raad, al (b)lijken deze uiterst goed gedocumenteerd en worden ze ondersteund door gezaghebbende instanties.
Toch, dat er grote aantallen mensen in Azie en Afrika - en ook in Latijns-Amerika, overigens - in de verkondiging van het Evangelie werkzaam zijn is onmogelijk te loochenen. En dat is reden tot grote vreugde. Laten we het daarover in elk geval volmaakt eens zijn.