Pastorale notitie
1989-01-06
Mijn vrouwen ik zijn zojuist teruggekeerd van een wereldreis van 90 dagen en 47.000 km, via Vancouver, de Bockie«, Prins Rupert, Port Hardy, Victoria, Honolulu (gedwongen: 1 dag), Fiji (helaas maar 1 dag), naar Auckland (Nieuw Zeeland) en terug via Toronto naar Amsterdam.- Jaargang 33
- nummer 1
.We hadden naar deze reis uitgezien: om bij lieve mensen te zijn, die zo ver weg wonen en om de schoonheid van Gods Schepping te zien: iets van het verloren paradijs.
We hadden er ook tegen opgezien en vermoeienissen die zo'n reis meebrengt. Waar begonnen wij aan? Maar we zetten ons daarover heen. Nu we de mogelijkheid hadden, meenden we ons te moeten inzetten voor de versterking van onze familiebetrekkingen (2 in Canada, 2 in N. Zeeland). In die situatie hebben we aan het begin van onze reis een reiszegen meegekregen.
Het was onze oude buurman van 84, die ons de zegen meegaf. Hij wenste ons niet maar goede reis. Maar hij zei: "Jullie worden geroepen! Jullie zijn gezondenen!
Je zult mensen ontmoeten die niet geloven. En mensen die anders geloven. En christenen van andere kerken en groepen! Denk eraan: jullie reis is een missie". En toen vervolgde hij met: "De Here zegene jullie en Hij behoede jullie ", de bekende woorden van de Aäronitische zegen.
We hebben deze indringende woorden van roeping en zegen steeds bij ons gedragen.
Ze hebben onze houding bepaald.
Bijvoorbeeld toen we in het hoge Noorden van Nieuw Zeeland ineens stonden tegenover een rasechte Zaankantse communist. We mochten tegenover zijn wanhoop getuigen van onze hemelse Vader, die nooit laat varen het werk Zijner handen.
Of ook toen we opstegen van Honolulu en alles heel griezelig leek. De mecaniciens waren 5 uur lang aan 't sleutelen geweest aan een kapotte motor. Toen we tenslotte weer aan boord mochten, kon je zien dat ze aarzelden. Ze haaIden hun schouders op, zo in de geest van: laten we er het beste van hopen! Het vliegtuig stonk.
Toen we weer in de lucht zaten werd de stank erger. Het bleef stil achterin en er kwamen geen drankjes. Na een half uur zei de kapitein via de intercom: "We zitten 230 mijl ten Zuiden van Honolulu en we gaan terug. De motor is niet goed. Maar jullie hoeven niet bang te zijn ". Natuurlijk waren we bang.
Iedereen was bang. Maar we hoorden weer die woorden: "Jullie worden geroepen! De Here zegene jullie en Hij behoede jullie!" Geen garantie dat alles goed zou gaan.
Wel gezegende mensen.
Heerlijk dat er christenen zijn, die zo machtig geloven in roeping en belofte dat ze kunnen spreken met macht en de zegen kunnen 'opleggen' Ik bedenk daar dat. we zojuist allen op reis gegaan zijn: het nieuwe jaar binnen. Vergeet niet dat u geroepenen bent. U zult veel mensen ontmoeten, christenen en niet-christenen. Blije mensen, vermoeide mensen, wanhopige mensen. En juist zoals de VADER Zijn Zoon gezonden heeft in de wereld, zendt de Heer ook ons.
"Hij zal zegenen wie de Here vrezen kleinen zowel als groten .
Gezegend zijt gij door de HERE die hemel en aarde gemaakt heeft". (Ps. 115:13-15).