Tussen kerk en keuken
1989-03-31
Een jaar of wat geleden kwam mijn dochter giechelend thuis uit school.- Jaargang 33
- nummer 7
"Moet je horen, mam - wat onwijs - Gerda (een vriendinnetje) mag kiezen tussen gitaarles en catechisatie!
Haar moeder wil dat ze naast school nog iets anders doet. Wat denk je dat ze kiest?" "Gitaarles natuurlijk", bromde onze derde, die altijd een lichte en soms ook een sterke aandrang nodig had om zich op heilbegerige paden te begeven.
"Catechisatie dus." Voldaan over de reactie liet ze zich in een stoel vallen.
"Vind je dat zo gek?" probeerde ik voorzichtig.
"Crazy" zei ze kort en bondig.
Ook de oudste zoon knikte instemmend en de volgende minuten werden besteed aan een discussie wie er nu het meest vreemd was. De moeder of de dochter.
Een voorval uit de tijd dat ze nog een slag jonger waren: Onze oudste had in de kerk voor het eerst bewust het woord 'catechisatie' opgevangen.
Hij kwam thuis en vroeg: "Wat is dat eigenlijk.. catechisatie?"
Ik legde uit: "Je gaat met een groepje kinderen naar de dominee toe en dan vertelt hij jullie over de Here God, de geschiedenis van de Kerk en af en toe moet je een tekst of zo uit je hoofd Ieren."
Hij knikte bedachtzaam en telde toen hardop "Twee uur per zondag in de kerk ... Een uur naar catechisatie ... Dat is dus drie uur in de week."
Toen maakte ik een calvinistische uitglijer van jewelste, want ik zei vlug, om negatieve gevoelens te voorkomen: "Ja ... en nu moet je eens nagaan, wat de Here Jezus voor jou heeft gedaan."
Hij antwoordde breed: "Ja ... Dan kun je natuurlijk de hele zondag wel in de kerk zitten!"
Onze dochter reageerde bliksemsnel en wat angstig. "Nee Jan .. echt niet hoor. .. De Here Jezus heeft de straf al voor ons gedragen."
Nu had ik dus wel uitgebreid kunnen reageren met: "Naar de Kerk gaan is geen straf", maar voor een bezig kind is een uur stilzitten al heel wat.
Laat staan een hele dag.
Ik denk, dat je als ouder, mede door publicaties over jongeren die de Kerk de rug toekeren, wel eens te vlug in paniek raakt als je kinderen tegenzin vertonen om naar kerk en/of catechisatie te gaan. Klaasje wil niet naar de kerk? Als hij maar niet het verkeerde pad opgaat!
Greetje kan ronduit ongelovig uit de hoek komen? Mis natuurlijk ... En dan maar tobben, want onmiddellijk denk je, dat je als opvoeder hebt gefaald. En dat zal ook best wel eens. Maar toch ... Iemand zei eens tegen mij: "Een tikkeltje meer vertrouwen op de Here God zou geen kwaad kunnen". Gelijk had hij.
Inmiddels zijn de jaren des onderscheids bijna aangebroken. En nu denkt u misschien dat ik zal zeggen dat ze altijd en met plezier naar de kerk gaan? Nee dus ... Niet altijd. En geen kind is ook in dit opzicht gelijk aan het andere. Maar af en toe gaan ze met veel genoegen en dan tellen ze de minuten niet meer die ze in de kerk doorbrengen. Soms zijn ze het hevig oneens met wat er gezegd wordt. Soms zijn ze het gloeiend eens met wat er gezegd wordt. Het lijken warempel hun vader en moeder wel!
Als ik terug denk aan de tijd dat ik zelf vijftien was, moet ik bekennen, dat catechisatie bepaald geen uitje voor me was. Niet dat ik er echt een hekel aan had. Het hoorde er gewoon bij. Onze predikant regeerde ons met straffe hand, want geleerd moest er worden. - Uit het hoofd en in de context - Eerlijk is eerlijk ... Als mijn moeder me toen de keus had gelaten tussen gitaarles of catechisatie, weet ik wel wat ik had genomen!