Tussen kerk en keuken
1989-04-14
"Nee", zei mijn buurvrouw toen ik haar een kop koffie wilde inschenken, "ik heb mijn eigen eikenbladkoffie bij me. Ik ben maar weer eens op de gezonde toer gegaan. "Ze zette een potje voor zich op tafel met bruinig poeder en ik haalde gewillig kokend water voor haar.- Jaargang 33
- nummer 8
Even later zaten wij, zij gezond en ik ongezond achter een kop koffie.
"Weet je wat ook zo gezond is? Huilen". Uit de krantebak haalde ik een artikeltje, dat uitgebreid voorlichting gaf over deze vochtige bezigheid.
"Ik kan moeilijk meteen beginnen" lachte ze. "Nou ... vooruit, bedenk nu eens iets waarom je huilt, dat is goed voor je hart" drong ik aan.
"Ik huil als ik woedend ben en als ik een bus kinderen met schoolreisje zie gaan", bedacht ze. "Die lachende en blije gezichten van die kinderen, dat vind ik wel zo aandoenlijk!
,En als Johan tegen me snauwt ...
"Nou?" vroeg ik.
"Dan snauw ik terug", zei ze koel.
"Foei", zei ik afkeurend", slecht voor je gezondheid".
"Bij mijn vriendin Els schieten de tranen in de ogen als het draaiorgel voor de Hema speelt", borduurde ze verder. Typisch he?"
Ik vond het een aardige gedachte.
Hoewel een draaiorgel voor de Hema geen zoden aan de dijk zet, want je kunt je moeilijk in de drukste winkelstraat van Alkmaar overgeven aan een langdurige huilpartij. Dat speelt trouwens in veel situaties.
Tranen komen niet als het uit komt.
Bij voorbeeld als de kamer rustig is, de kinderen naar bed zijn, een mooi muziekje op de achtergrond voor een plezierig huilerig sfeertje zorgt en je verzekerd bent van een schone zakdoek en een troostende arm. Op de een of andere manier overvalt een huilbui je op de meest ongelegen momenten. In de kerk bij voorbeeld. Is U dat al eens opgevallen?
Als het jezelf een paar keer gebeurd is dat je met moeite je tranen inhield, herken je bij anderen dat starre hoofd rechthouden, het vooral niet opzij kijken en het ingehouden neussnuiten. Ook al heeft men alle reden om te huilen, toch vindt vrijwel iedereen het vervelend, om het openlijk te doen.
Eigenlijk is dat vreemd. Die schaamte bedoel ik. Want het is de normaalste zaak van de wereld, dat op een plaats waar het gaat om het meest wezenlijke van het bestaan, de dingen die je werkelijk verdriet doen, op je afkomen. En waarom zou je jezelf dan geen tranen toestaan.
Het verlies van iemand die je lief was... Eenzaamheid ....Het gemis van kinderen ....vult u verder zelf maar in. Ach, iedereen heeft wel een brok pijn ergens zitten, half en half verstopt, dat door een tekst of psalm weer naar boven komt. Psalmen en gezangen hebben die eigenschap bij uitstek. U moet maar eens vragen aan uw kerkelijke zusters bij welke psalm of lied ze natte ogen krijgen. Gegarandeerd, dat ze vrijwel moeiteloos een vers kunnen noemen. Als we de gêne over onze tranen nu eens kwijt raakten, zouden we een heel stuk verder zijn. Zo gezond voor ons ook!
Mijn buurvrouw was uitgemijmerd over haar vriendin. Ze had haar koffie op en vertrok naar de eigen werkvloer, haar eikenbladkoffie in de ene hand en het stukje van de krant in de andere. "Ga maar eens mee naar de kerk ....Ook heel goed voor je", riep ik haar achter na.
Ze lachte en zwaaide met de krant.
"Dat staat hier niet in". "Klopt ...Dat staat weer ergens anders", gaf ik toe.