Advent met Simson (1): Onverwacht
2010-12-10
- Jaargang 54
- nummer 24
| Hij (Simson) zal een begin maken met de bevrijding van Israël uit de greep van de Filistijnen. (Rechters 13:5) |
‘Kom tot ons de wereld wacht’. Een bekend adventslied. Het is echter maar de vraag of die tekst vandaag nog klopt. Het omgekeerde is denk ik eerder het geval. En niet alleen de wereld. Hoe verwachtingsvol zijn wij? Verwachtingen zijn zo sterk getekend door wat wij voor mogelijk houden. Wat binnen onze horizon past is reëel of kan reëel worden.
Hoe reëel is Gods ingrijpen in je leven? Is Hij binnen jouw horizon?
De tijd van de Rechters kende een pijnlijke cyclus. Het volk doet wat slecht is in de ogen van de Heer, de Heer levert ze uit aan de vijand, het volk komt tot inkeer en God redt het volk door een rechter te sturen.
Zo ongeveer was de situatie toen Manoach en zijn vrouw een engel op bezoek kregen. God zou ingrijpen en Hij zou dat doen door hen een kind te geven. Het bezoek was onverwacht, de mededeling was onverwacht. Manoach en zijn vrouw waren nu bepaald niet in verwachting. Fysiek was het onmogelijk. Voor God is dat kennelijk geen beperking. Vaker kom je dat in de Bijbel tegen. Neem Sara die oud en onvruchtbaar toch nog een zoon kreeg.
Tegelijk is Gods methode onverwacht. Hij kondigt aan dat Hij gaat ingrijpen. Een hoofdstuk lang wordt er verslag van gedaan. Pas op het eind wordt een kindje geboren. Maar dat kindje moet nog opgroeien. Het zal zeker nog 20 jaar duren voordat hij als rechter gaat optreden. Dat botst met ons westerse gevoel van urgentie en stress. We willen iets en het moet nu. Gods planning en de onze matchen zo vaak niet.
Onverwacht ook omdat de engel van God verschijnt en in gesprek gaat. En als doordringt dat ze dus God zelf gezien hebben slaat Manoach de schrik om het hart: ‘dit overleven we niet!’ En toch overleven ze het. Manoachs vrouw zegt het op een heerlijk nuchtere logische toon: ‘Als God ons had willen doden dan was dit niet gebeurd en dan hadden wij niet deze beloften gehoord!’ God zien en overleven. Het kan dus.
Onverwacht: een zwangerschap, een klein kind, redding van God, een engel van God en toch verder leven. Waar kennen we dat patroon toch van?
God schiet te hulp. Maar dit keer niet na inkeer en gebed. In de bekende cyclus – zonde, overheersing door de vijand, inkeer/gebed en dan redding door een richter – mist een schakel. Je leest niets over inkeer en gebed. Er werd niet gewacht op God of geroepen tot Hem. De veertig jaar lange onderdrukking door de Filistijnen dreef hen niet naar God.
Toch schiet God te hulp. Onverwacht. God komt terwijl mensen niet met Hem bezig zijn. Hij maakt zich niet afhankelijk van ons. Hij trekt zijn eigen plan.
Dat is zo’n gave karaktertrek van zijn redding. Het is onverwacht en onvoorwaardelijk. Niet afhankelijk van ons roepen of bidden. God wacht niet tot wij eens een stap naar Hem gaan zetten. Gods ingrijpen gaat voor ons bidden uit. God gaat niet gekwetst zitten wachten tot wij Hem smeken om in te grijpen. Hij zet de eerste stap terwijl eigenlijk –eerlijk is eerlijk- mensen aan zet waren. Hij stapt over zijn schaduw heen. Dat allemaal om te redden.
Niet alleen het patroon en de structuur van het Simson-verhaal stroken opvallend genoeg met de komst van Jezus. Maar zeker ook die sublieme inhoud van onvoorwaardelijkheid en goddelijke liefde.
Advent is een tijd van hernieuwd uitzien. Moed vatten. Verwachtingen die gevuld zijn door wat God kan; en dat is zoveel meer dan wij kunnen. Advent is geduldig uitzien naar wat God doet en gaat doen. Het is opnieuw leren vertrouwen. Met God binnen je horizon.
Nee, in heel hoofdstuk 13 is nog geen Filistijn gesneuveld; er is alleen nog maar een kindje geboren. Laat het je hoop en verwachting op God doen aanwakkeren. Het kan nog even duren en soms een leven lang, maar als God iets belooft dan gebeurt het. En jij mag léven.
Ondertussen leef je met elkaar in verwachting en stempelt dat vertrouwen op God het leven met elkaar. Hoe meer je vertrouwt op deze God, hoe meer je ook zelf over je schaduw heen kunt stappen. Schaduw van getemperde verwachtingen, van kleine mogelijkheden. Je leert het opnieuw om ook zelf verrassende stappen te zetten waar misschien een ander aan zet was. Het kan omdat God verrassend initiatief nam.
Onverwacht…?
Verwachtingsvol!
Drs. Jaap van den Bos is predikant van de GKV Hengelo.