Al veertig jaar feest
2010-11-26
Dit jaar was de veertigste keer dat de Vrouwencontactdag werd georganiseerd, deze keer op 13 november in Nunspeet. Sarien de Groot deed voor Opbouw verslag van deze speciale dag over ‘Hoe geeft God kleur aan jouw leven?’- Jaargang 54
- nummer 23
Daar zitten we dan in de auto’s, met vijftien vrouwen op weg naar de jaarlijkse Vrouwencontactdag. De poster met de aankondiging van het thema: Hoe geeft God kleur aan jouw leven?
(prachtige poster trouwens!) heeft enkele maanden uitnodigend op het prikbord in de hal gehangen. En het heeft gewerkt! Niet minder dan vierhonderd vrouwen spoedden zich deze zaterdagmorgen vanuit alle hoeken van Nederland, van Den Helder tot Maastricht, naar de feestelijk aangeklede kerk te Nunspeet.
Veertig jaar
Het was dit jaar een jubileumjaar. Al veertig jaar lang wordt deze dag georganiseerd en al veertig jaar zoeken vrouwen uit onze kerken medezusters op. Twee van de aanwezigen – onder wie mijn eigen moeder – waren er veertig jaar geleden bij de aftrap in Zwolle ook al bij.
’s Middags werd aandacht besteed aan de aanwezige veertigjarigen onder ons.
Samen met de twee aanwezige tachtigjarigen werden ze naar voren geroepen en kregen zij een presentje waarbij de hoop werd uitgesproken dat over veertig jaar de veertigers van nu nog steeds present zullen zijn. Veelzeggend detail: er waren ook een twintigjarige en een baby in ons midden: vier generaties waren hiermee vertegenwoordigd.
Kleurrijk
Terug naar de start van de dag. Aangekomen bij de parkeerplaats stonden al enkele mensen – onder wie de ‘pastor locus’ – om ons vriendelijk welkom te heten en de weg te wijzen. Na een gemoedelijke wandeling kwamen we bij de kerk aan waar buiten kleurrijke versiersels waren aangebracht. De kleuren van de regenboog kwamen op allerlei momenten van de dag terug: in de paraplu die symbolisch werd overhandigd aan de vrouwen uit Langerak die volgend jaar deze dag gaan organiseren, in de kettingen om de halzen van het organiserend comité, in de prachtige boeketten, in de achtergrondafbeelding van de beamer, in de opmaak van versnaperingen tijdens de lunch en last but not least in de veelkleurigheid van de aanwezige vrouwen, zowel van binnen als van buiten.
Zelf vond ik het heel prettig dat het hele programma met vaart en verve verliep waardoor elk onderdeel goed tot zijn recht kon komen.
Het ochtendgedeelte werd omlijst door veel zingen, zowel solistisch als gezamenlijk waarbij het koor The Choir Company Sisters uit Veenendaal de leiding had. De vrouwen en dirigent van deze muziekgroep straalden veel enthousiasme en power uit wat de meeste aanwezigen niet onberoerd liet.
Vooral de medley van liederen rond het gezang: ‘Blijf bij ons Heer wanneer het duister valt’, maakte indruk. Ook het lied: ‘Zullen we ruilen’, waarin verwoord werd wat wij mensen allemaal met ons mee kunnen dragen en wat God van ons wil overnemen als wij hem daarom vragen, kwam binnen.
Brieven
Tussen het optreden van het koor door hield Anne Westerduin een mooie en praktische lezing over de wijze waarop God ons leven wil kleuren. Zij bepaalde ons vrouwen erbij dat de wereld om ons heen het nodig heeft om christenen als leesbare brieven te kunnen opmerken. We zien er niet anders uit dat anderen om ons heen, we zijn niet te herkennen aan bepaalde uiterlijke kenmerken, maar we zouden op moe ten vallen door hoe we reageren: hoe kleurt God mijn leven als ik de neiging heb om jaloers te zijn op wat anderen hebben, als ik mijn kinderen negatief tot de orde roep, als ik cynisch reageer op iets wat een ander zegt… Hoe delen we met anderen de veelkleurigheid van ons leven en wat doen de donkere kleuren met ons? Zijn we daar transparant in? Delen we met anderen ons verdriet, onze pijn en wat God in zulke periodes voor ons betekent?
Kortom: het was een boeiend en aansporend appèl op elke aanwezige vrouw om zowel van buiten als van binnen transparant Christen te zijn, leesbaar voor anderen! In dit kader werd ook 1 Korintiërs 3:1-7 gelezen (op de internetsite van de NGK Nunspeet zal de lezing terug te vinden zijn).
Handen uit de mouwen
Voor mijzelf is het altijd weer een feest om zusters van andere gemeentes te ontmoeten en van hart tot hart te spreken. Ik sprak ook een zuster aan wie ik vorig jaar beloofd had te zullen mailen. Tot mij beschaming was daar niets van terecht gekomen. Over transparantie gesproken… Na de pauze waarin er volop standjes bezocht konden worden en allerlei artikelen voor allerlei goed doelen te koop waren, gingen we in workshops uit elkaar.
Er was een groep die de handen uit de mouwen stak bij de crea-workshop, een andere groep zong zich de blaren op de tong bij de workshop zang, weer anderen waren aanwezig bij een workshop over de natuur en de grootste groep vrouwen bleef in de grote zaal waar cabaretière Ellen Geluk te beluisteren was.
Vanuit de workshop zang werd aan het einde van de dag Psalm 42 uit Psalmen voor Nu ten gehore gebracht.
Een prachtige psalm waarin alle tonen van het leven in al zijn heftigheid bezongen werden.
Geliefde dochter
Ik zelf schaarde me bij de groep vrouwen die vermaakt werd door de cabaretière.
Zij zette op een grappige manier het leven van de moderne vrouw neer en nam daarbij allerlei uiterlijkheden op de korrel: je druk maken om je rimpels, wat anderen van je zeggen, eindeloos over jezelf praten, etc.
De voorstelling kreeg mijns inziens een bijzondere en verdiepende wending toen op de beamer een deel van een lezing van Henri Nouwen geprojecteerd werd. Hij vroeg op indringende wijze aandacht voor de binnenkant van de mens. Je leeft als mens allemaal een beperkte periode en vaak laat je je leiden door wat anderen van je vinden, wat je bereikt hebt en wat je bezit. Maar iedereen sterft op een bepaald moment en wat blijkt dan van waarde te zijn? Niet wat anderen van je vonden of dat je iets tot stand hebt gebracht in je leven. Waar het om gaat in dit leven en straks bij het sterven is: weet dat je een geliefde dochter van God bent en laat dat de basishouding van je leven zijn. Dat gegeven vormt je identiteit.
De cabaretière sloot hier in enkele zinnen naadloos op aan, waardoor ze haar eerdere optreden enorm relativeerde en ook stof tot denken meegaf.
Terugblik
Toen iedereen weer bij elkaar in de grote kerkzaal zat, nam Saphia Schaeffer ons op ludieke en hilarische wijze mee terug in de tijd. Aan de hand van de letters van het woord TERUGBLIK haalde ze enkele hoogtepunten uit veertig jaar Vrouwencontactdag voor het voetlicht. De T van tijd, de E van Enschede waar de zusters zonder tomtom de weg kwijtraakten, de R van Rotterdam etc.
De Vrouwencontactdag, waarop aanvankelijk mannen een lezing hielden en er steevast een telegram naar de Koningin verzonden werd is uitgegroeid tot een dag, voornamelijk georganiseerd en geleid voor vrouwen door vrouwen. De intentie is hetzelfde gebleven: elkaar herkennen en bemoedigen als zusters van hetzelfde uit alle delen van het land.
Hierna liep de dag ten einde. De veertigste Vrouwencontactdag is een waar feest geweest. Hulde aan de organisatoren en bovenal: Glorie aan God! Volgend jaar weer vierhonderd vrouwen?
Wie weet!
Bemoedigd togen we huiswaarts waar we met een flinke club tijdens het wokken deze dag hebben geëvalueerd.
Ook een aanrader: ga met een groepje en beleef de dag ook echt met elkaar door hem gezamenlijk af te sluiten met een hapje en een drankje of een etentje.
Sarien de Groot is lid van de NGK Zeewolde.