Pastorale notitie
1990-08-17
Echt samen - Jaargang 34
- nummer 17
Het gesprek met jongelui die gingen samenwonen heb ik altijd moeilijk gevonden. Ik denk dan aan jongelui die discipelen van de Here Jezus willen zijn en die elkaar voor 't leven trouw hebben beloofd. Maar de gang naar het gemeentehuis vonden ze niet nodig.
Ik wil niet proberen in dit korte stukje een bijdrage te leveren aan het gesprek met deze jongeren. Het gaat me nu om de wijze van ,benadering.
In mijn Rotterdamse periode hadden we het bekende stuk van de kerk van Amsterdam overgenomen.
We vonden het voor sommigen wel een beetje zwaar, maar het was compleet en wijs en het kon goed dienen. We spraken af het elke twee jaar opnieuw in de kerkbode af te drukken. Maar telkens ontdekten we dat we weer te laat waren. Wij waren vergeetachtig en de jongelui zijn er vroeg bij tegenwoordig. Voor me ligt nu een stuk van de kerkeraad van Eindhoven. Die constateert tot zijn spijt dat het "samenwonen meer dan incidenteel voorkomt en niet meer algemeen afgewezen wordt". Deze kerkeraad neemt als leidraad een stuk van de Ned. Geref. Kerk van Groningen, en zegt: "De kerkeraad is op bijbelse gronden van mening dat het niet goed is, wanneer man en vrouw als gehuwden samenleven, maar afzien van de wettelijke vastlegging daarvan, onder getuigen, voor de burgerlijke overheid als Gods dienaresse en van de daarmee door haar geboden rechtsbescherming".
De verklaring van Eindhoven lijkt me uitstekend, maar het zal met dit stuk gaan als met dat van Amsterdam in Rotterdam: het wordt vergeten. De moeite is om de zaak levend en in gesprek te houden.
Daarom ben ik erg wijs met de methode die de Christelijke Gereformeerde Kerkeraad van Emmen koos, (ds. A. Hilbers jr.). Die schreef een kleine brochure onder de titel 'Echt samen' (12 blz). Het vlugschriftje is opgezet als brief aan "mensen, die zonder officieel te zijn getrouwd, samen willen (gaan) wonen, maar die oprecht van plan zijn voor altijd bij elkaar te blijven". Al die mensen krijgen het brochuretje als brief toegezonden. Daarna komen de ouderlingen er over praten.
Tot zover is er methodisch gezien, nog niet zoveel nieuws aan de hand.
Het nieuwe ligt daarin dat deze brief als brochure toegezonden wordt aan alle jongelui van 16 jaar en ouder, omdat "onze jeugd al heel vroeg in aanraking komt met de onbijbelse ideeën over het samenleven van man en vrouw die in de huidige samenleving bestaan ", Trouwens de hele gemeente krijgt het op tafel. En verder blijft het boekje natuurlijk permanent op de boekentafel liggen en de voorraad wordt telkens aangevuld.
Over de inhoud van de briefbrochure kan ik kort zijn. Het fijne is dat taal en stijl heel aansprekend zijn, en zelfs voor jongelui van zestien jaar geschikt. Dat de kerkeraad bij zijn duidelijke positiekeus toch heel voorzichtig manoeuvreert, mag blijken uit het sympathieke slot van hoofdstukje één, waar de kerkeraad schrijft: "We zouden het heel erg vinden, wanneer wij fouten zouden maken, waardoor jullie van het Evangelie, of zelfs van de Here Jezus vervreemd zouden raken". Tenslotte probeer ik voor mezelf onder woorden te brengen, waarom ik het gesprek mes.deze jongeren zo moeilijk vindt. Niet alleen omdat je met verliefde mensen moeilijk redeneren kunt. Maar sterker nog, omdat ze de schoonheid van het boek Hooglied voor het eerst existentieel beleven, zodat je 'argumenten' (?) krijgt als: "Ik heb nooit geweten dat dit zo mooi is! Kan zoiets moois verkeerd zijn? Maar we bidden toch? En we blijven elkaar trouw! Ik kan gewoon niet anders!Odie kerk met haar oude tradities! Wanneer worden we daar eens van verlost?"