Persschouw
1990-08-31
Wij knipten uit 'GETROUW' - Orgaan van de Internationale Raad van Christelijke Kerken - onderstaand - Jaargang 34
- nummer 18
stuk:
Honger in Rusland
'Evangelical Action' , het blad van de Australische Bijbelunie, bevatte een uitvoerig artikel over een opmerkelijke geestelijke honger in Rusland.
Gods wereld is groter dan die van het kerkverlatende westen! Ds. Brian Harper rapporteert over een bezoek aan de Sovjetunie. Hij schrijft o.a.: "Wij hebben van dit Boek gehoord.
Waar kunnen wij een exemplaar krijgen?" Dat was de vraag van de menigte toen er een Bijbel van hand tot hand ging. Ik stond op het stadsplein van Kiew, de hoofdstad van de Oekraïne en zag de mensen die van het brood des levensverstokeo waren.
Ze waren gekomen om te luisteren naar een jonge openlucht prediker.
Van 's morgens zes tot 's avonds tien hebben een aantal jonge christenen daar in woord en lied de blijde boodschap verkondigd. Tussen de toespraken door begaven zij zich onder het volk voor een persoonlijk gesprek en het beantwoorden van heilbegerige vragen. Een paar dagen tevoren waren deze jeugdige evangelisten door de politie gewaarschuwd dat ze gearresteerd konden worden. Maar het volk maakte hen duidelijk dat ze die jonge predikers met rust moesten laten, ze deden immers niemand kwaad. Twee avonden achtereen hebben wij het gebeuren op deze moderne 'Areopagus' gadegeslagen.
Is het misschien een louter plaatselijke aangelegenheid? Een paar dagen tevoren had ik een ontmoeting met een Sovjet-voorganger uit Polen. Hij moest zijn gemeente vragen op een bepaalde zondagavond thuis te blijven, zodat er plaats zou zijn voor al die ongelovigen die het Woord Gods wilden horen!
' Op een zondagmorgen had ik het voorrecht te spreken in die bekende centrale Baptistenkerk in Moskou. Ik wist wel dat die lange tijd had gediend als een 'show' van de communisten om buitenlandse bezoekers een goede indrukte geven. Maar nooit heb ik tegenwoordigheid des Heeren ervaren als daar. Zonder enige beperking kon het Woord worden verkondigd. Een sfeer van onderlinge liefde en bewogenheid, tranen van verbrokenheid als gesproken werd over zonde en bekering, waren duidelijke tekenen. Na afloop kreeg ik briefjes met namen en adressen van mensen die vroegen om een Bijbel. Dergelijke dingen zijn in de huidige Sovjetunie niet ongewoon. Onlangs is Jim Irwin daar geweest, de man die op de maan heeft gewandeld. Hij hield evangelisatiebijeenkomsten. Hij nam een lijst van ongeveer 15.000 adressen mee terug van mensen die een Bijbel wilden. Op een boekententoonstelling was er voor 't eerst een mogelijkheid om Bijbels en christelijke lectuur te laten zien.
Lange rijen van mensen kwamen een Nieuw Testament halen.
Ik heb hun roep gehoord. De deur is open, maar wij weten niet of het zo zal blijven. Doe wat u kunt en begeleid de zoekenden met uw gebeden."
Het Woord doet zijn werk. Dat konstateerde Luther al in zijn tijd. En de eeuwen door heeft de Bijbel mensenharten veroverd en omgebogen.
De mens staat van nature naar zichzelf toe gekromd. Maar alleen als hij gericht is op God en zijn gebod en evangelie is er toekomst voor dat kroonstuk van Gods schepping."
Toch hebt Gij hem bijna goddelijk gemaakt, en hem met heerlijkheid en luister gekroond" (Psalm 8:6).
Duizelingwekkende woorden, afkomstig van David, geïnspireerd door de Heilige Geest, die de oorspronkelijke verhevenheid van de mens in beeld brengen. Door de zondeval stortte de mens van een top van eer in eeuwige verwoesting neer. Maar de HERE zocht hem op, omdat Hij het kontakt met de mens niet wilde en wil missen. En heel het Woord van de heilige God getuigt ervan hoe sterk God is in zijn zoekende liefde.
Waar het Woord geopend wordt gebeuren er nog steeds wonderen.
Soms zijn we somber gestemd vanwege een teruglopend kerkbezoek in Nederland. En dat ondanks een toenemende Bijbelverspreiding. Terwijl toch de weg van het Woord de weg naar de kerk is! We mogen nooit het één van het ander losmaken. Ma,ar de HERE kan ervoor zorgen, dat plotseling het getuigenis van de Schriften van Oud- en Nieuw-
Testament weer massaal gaat aanslaan.
Laten we niet betweterig poneren, dat dat tot de onmogelijkheden hoort. Wij hebben de toekomst niet in onze zak. Als wij maar trouw zijn in het beleven en doorgeven van de boodschap van het evangelie aan anderen.
Als de verkondigers van het grote nieuws zich maar permanent bewust zijn van hun roeping tot bezielde prediking. Hoe waar is in dit verband het woord van Luther: "Wie het predikambt wordt opgelegd, die wordt het hoogste ambt in de christenheid opgelegd". De prediking geschiedt immers op gezag van Christus, die zijn bloed gaf tot verlossing van onze zonden.
Maar dit blijven alleen maar mooie woorden als wij de werkzaamheid van het indringend gebed vergeten!
"Ach, leer mij, arme dwaas, hoe dat ik bidden moet!"