Post uit Rwanda
1990-09-14
Helpen- Jaargang 34
- nummer 19
Deze week moet Matthijs tafeldekken.
Hij moppert. .Atweer ik? Wanneer moet Jonathan? Ik moet altijd werken hier." "Ha, en wie laat de hond uit?" roept Jonathan, en volgende week moet ik tafeldekken én de hond uitlaten én mijn bed opmaken én ..." Wat een gemopper, ik word er boos van. "Hou op met zeuren"
zeg ik "dek gewoon de tafel alsjeblieft. Straks worden we er allemaal saggerijnig van! Staan jullie fietsen trouwens binnen?" Ik kijk naar buiten. Er staat een meisje in de tuin. Ik schrik ervan, want het is al bijna donker. We kennen haar wel. Het is Gatoya. Ze komt melk halen voor haar kleine broertjes. Ze heeft er twee, op dezelfde dag geboren, een tweeling dus. Gatoya had een tweelingzus, maar die is gestorven toen ze nog een kleine baby was. Nu is Gatoya 7 jaar. Ze gaat nooit naar school want haar moeder is arm. Een vader heeft ze niet meer, die is weggegaan. Ze helpt moeder met de baby's. Ze waren zo klein toen ze geboren werden, veel te klein. En moeder had ook niet genoeg melk in haar borsten om die twee te eten te geven. Ze gingen samen bedelen. Moeder bond de ene kleine baby in een doek op haar rug en Gatoya kreeg de andere. Zo liepen ze naar de stad. In de stad waar wij wonen, zijn de grote huizen van rijke mensen. Mensen zoals wij, die altijd genoeg te eten hebben en kleren om aan te trekken. We konden ze best een beetje helpen.
Sindsdien halen ze hier melk. Ik ga gauw naar buiten en Gatoya geeft me een plastic fles. Ik doe er melk in voor de baby's. "Wat ben je laat" zeg ik, "je moet snel naar huis lopen,". Ze knikt en daar gaat ze weer.
Mattllijs dekt de tafel. "Wat raar dat die moeder haar stuurt als het donker en koud is" zegt hij. "Misschien moest ze eerst op de baby's passen" zegt Jonathan "of water halen".
"De kinderen hiernaast moeten altijd hun eigen kleren wassen" zegt Matthijs. "Hun eigen kleren? Welnee, die van de hele familie" weet Jonathan. De Rwandese kinderen moeten heel vaak heel veel doen in huis en kleine baby's worden bijna altijd door hun grotere zusjes rondgedragen op de rug. Je kunt niet gemakkelijk spelen en rennen hoor, als je ondertussen een kindje moet dragen. En als ze niet willen? Dan krijgen ze met de stok, jawel! Maar de kinderen vinden het meestal niet erg om te helpen. Het is gewoon, alle kinderen doen het.
De tafel is klaar. Matthijs kijkt nog even of hij niets vergeten is. Hij moppert niet meer. Eigenlijk hoeft hij toch niet z6 hard te werken, vinden jullie wel?