Pastorale notitie
1990-09-14
Nu gaat het mis!- Jaargang 34
- nummer 19
Hebt u dat nou ook wel eens, dat u in een vlaag van angst ineens zeker weet, dat het één of ander mis gaat?
Angsten zijn er in alle soort én kleur.
Zo ben ik doodsbang voor mijn vergeetachtigheid en slordigheid. Ik heb daar zulke pijnlijke ervaringen mee opgedaan, dat ik altijd bang ben voor de volgende! Uit die angst sprong op een kwade dag mijn zekerheid dat ik f 350,- in een bruine enveloppe had verscheurd en in de vuilnisbak gegooid. Natuurlijk: ik wist het zeker! "Meneer, het was geld van de kerken!" Wás de profeet Eliza nu maar hier, want ik was (toen nog) een arme profetenzoon.
Toen ben ik naar de plaats gegaan waar de vuilnisauto's hun vracht storten. De opzichter hoorde me belangstellend aan en begon prompt te biechten toen hij hoorde dat ik 'meneer dominee' was. Ik had, vrees ik, niet de rechte aandacht. Toen duwde. hij me een riek in de hand: "De vracht van vorige week donderdag uit uw straat zit hier anderhalve meter diep". Drie morgens heb ik staan spitten in de stank. Nooit heb ik geweten dat maden zich zo gruwelijk snel ontwikkelen. Waar komen ze allemaal vandaan? Maar geen bruine enveloppe met verscheurde briefjes van honderd! Tot ik op een vroege morgen wakker werd, en ineens zeker wist dat het geld netjes in een sigarendoosje zat in de la van mijn bureau.
Tableau! En veel geplaag!
Intussen is zo'n ervaring een goede les: Je leert nieuwe intuïtieve 'zekerheden' wantrouwen, vooral als ze geboren werden uit angst.
Zo herinner ik me een mevrouw uit onze kerk, die ook zei: "Ik weet het zeker". Ze keek me aan met haar felle blauwe ogen, alsof ze me aan de muur wou prikken.' Maar ook alsof ze vroeg: "Verlos me alsjeblieft van die zekerheid!" Ze zou niet door de aanstaande bevalling heen komen!
Er was medisch gesproken geen enkele aanleiding voor een slechte prognose. Het was al vier keer goed gegaan, dus waarom de vijfde keer niet? Maar ze wist het zeker: dit keer ging het fout!
Ik ben er niet tegenin gegaan en heb geen waarschijnlijkheidsredenering opgezet. Wat wist ik tenslotte over de oorsprong van diepe angsten?
Zijn ze niet vaak reëel? Wat kan er allemaal niet misgaan in ons leven?
Ons bestaan is een bestaan in de angst, Hebr. 2:15.
En wat die sombere voorgevoelens betreft: kunnen die ook niet van de Here komen? Dus heb ik me 'beperkt' (nou ja!) tot psalm 31: Mijn tijden zijn in uw hand; gij verlost mij, Here, trouwe God!
Om kort te gaan: de bevalling verliep voorspoedig. Moeder en kind waren blakend. "Dus toch!" zei ze heel verbaasd! En ook een beetje beschaamd.
Onze intuitieve zekerheden bedriegen soms.
Dan snap je ineens het slot van psalm 31: Terwijl ik in mijn angst dacht: Ik ben verbannen uit uw oog (ik wist het zeker!!), hebt Gij voorwaar mijn luide smekingen gehoord, toen ik tot U riep om hulp.
Dus toch!!
Deze verzuchting zullen we straks allen slaken, als de Here Jezus komt. Niet alleen na een schijnverbanning, maar na de echte nood-van-de-dood. Niet elke angst bedriegt.
Maar toch ...!!