Persschouw
1990-09-14
KORREKTIE- Jaargang 34
- nummer 19
In onze PERSSCHOUW van 31 augustus jl.: HONGER IN RUSLAND, kan men niet ontdekken waar ons kommentaar begint, omdat voor het geheel door de drukker één lettertype is gebruikt. Voor de belangstellende lezer delen we hierbij mee, dat ons kommentaar begint bij de zin: "Het Woord doet zijn werk".
O. Mooiweer, Enschede
Uit het: KERKBLAD voor Nederlands Geret. kerken in de provincies Flevoland, Gelderland en Overijssel knipten wij het volgende stuk:
Wanneer het leven scheiding maakt...
Wanneer iemand ons door de dood ontvalt is er het verdriet over de scheiding, dat heel intens kan zijri, wanneer de overledene ons zeer na was.
In dat verdriet is er voor Gods kinderen de troost bij Gods beloften en het uitzicht op een weerzien omdat de gemeenschap in Christus blijft.
Maakt het leven scheiding, dan is het leed vaak bitter en de troost ver te zoeken.
De vele echtscheidingen in onze dagen, ook binnen de kerken, brengen een grove inbreuk op het levensgeluk met zich mee.
Hierover zou veel te zegge.n zijn, maar het gaat mij nu over een andere scheiding, die ingrijpt op het leven.
Er zijn onder onze lezers velen, die twee maal in hun leven een kerkscheuring hebben meegemaakt.
Zowel in 1944 als in 1967 kwam het voor dat in één familie en zelfs in één gezin verschillende keuzen zijn gemaakt.
Het gevolg was dat na ettelijke twisterijen het gesprek over de zaak die gelovigen zo na aan het hart ligt: Christus' genadig handelen in zijn kerk, verstomde.
Andere onderwerpen als de vakantie, de auto, voetballen kwamen er voor in de plaats.
Niet alleen in de familie, ook in de kring van vrienden en bekenden gingen de kerkelijke wegen uiteen.
Wanneer een mens bij het ouder worden zo nu en dan zijn weg overdenkt en dan ontdekt hoeveel goede vrienden hij in de loop van de jaren heeft verloren, wordt het hem droef te moede. In onze dagen krijgt dit nog een uitbreiding omdat niet alleen de verdeeldheid van de kerken, maar ook de polarisatie binnen de kerken verwijdering brengt.
Na zoveel jaren en zoveel strijd hebben we de les blijkbaar nog steeds niet geleerd.
In deze moeite is er vertroosting. Er worden niet alleen banden verbroken; er worden ook nieuwe banden gelegd en in de verdrukking krijgt de gemeenschap in Christus een nieuwe dimensie, want er is een zegen onder het kruis.
Ook kan men na jaren ontdekken dat er zich wel een scheiding heeft voltrokken, maar dat er toch een gemeenschap in Christus is gebleven.
Deze vertroosting neemt niet weg dat onherroepelijke handelingen in jaren van kerkelijke strijd scheiding blijven maken.
De grote vertroosting zal daar zijn waar Gods kinderen mogen ervaren dat niet alleen anderen maar ook zij voor eeuwig deel hebben aan de weldaden van Christus: Een waarschuwing om christelijke zelfbeheersing na te streven bij de verdeeldheid die zich in onze kleine kring voordoet lijkt me wel op zijn plaats.
Zullen we eindelijk lering trekken uit wat we hebben meegemaakt en in deze bevinding een uitweg uit de verdeeldheid zoeken, want die is een aanklacht tegen allen die zich gereformeerd weten.
Amstelveen, H.J. van der Kwast
We willen graag twee woorden uit dit artikel onderstrepen: Polarisatie en zelfbeheersing. Een goed middel om polarisatie tegen te gaan is: geen grote woorden gebruiken. Wel ten aanzien van de HERE, onze grote God, maar niet ten aanzien van de mensen en eigen positiebepaling.
Dergelijke grote woorden zijn vaak emotioneel geladen en kun je niet volhouden in de praktijk.
Jezelf leeg schrijven lucht op, maar het is de vraag welke positieve waarde het heeft in breder verband.
Ik zeg dit niet in de laatste plaats tegen mezelf. Zo gauw worden vanwege kerkelijke tegenstellingen persoonlijke verhoudingen beschadigd terwijl je elkaar toch tot het uiterste wilt vasthouden.
Juist in dat kader roept de HERE ons tot christelijke zelfbeheersing. We hebben daarin zonder meer te doen met een schriftuurlijke notie.
Want in Galaten 5 : 22 noemt Paulus aan het slot de zelfbeheersing als behorend tot de vrucht (enkelvoud) van de Geest. Die zelfbeheersing vloeit voort uit de liefde. Die wordt door Paulus voorop geplaatst en dat niet alleen in zijn brief aan de Galaten.
In die weg alleen mogen wij zegen verwachten van de Almachtige.
Daarom is het goed, dat kollega van der Kwast op deze dingen gewezen heeft!